Haat vanuit de onderbuik op het Deense platteland

Deliver Us from Evil. Regie: Ole Bornedal. Met: Jens Andersen, Lasse Rimmer, Lene Nystrøm, Mogens Pedersen. In: 3 bioscopen. ***

Het eerste wat opvalt aan de Deense wraakfilm Deliver Us from Evil is het kleurenpalet. Regisseur Ole Bornedal (Nightwatch, 1994) presenteert een grauw universum waaruit elke kleur vrijwel verdwenen is en het contrast is zo opgeschroefd dat het schaarse wit bijna pijn aan de ogen doet. Een stilistische keuze die uitstekend past bij de morele zwart-witwereld van de film en vooral bij de „als je niet voor me bent, ben je tegen me”-mentaliteit waaraan hoofdpersonage Lars lijdt.

Hij is een permanent ontevreden vrachtwagenchauffeur vol frustraties over een verkeerd gelopen leven. Aan het begin van Deliver Us from Evil is hij in een klotestemming – hij heeft net zijn vriendin weer eens de huid vol gescholden en geslagen – en rijdt hij dronken een vrouw doodt. De scène waarin Bornedal zijn consternatie en ontreddering vastlegt en het besef dat ze echt dood is bij hem gaat dagen, is een vroeg hoogtepunt van de film.

Bornedal filmt hem vanaf de plek des onheil met een camera die laag bij de grond staat terwijl hij langzaam op het levensloze lichaam afloopt tot zijn tengere gestalte het hele beeld vult. Door niet in het shot te knippen, wordt het een tergend lange tocht vol spanning: ze zal toch niet? Snel begraaft hij haar en probeert vervolgens een Bosnische immigrant, met als bijnaam ‘De Neger’, de schuld in de schoenen te schuiven.

Deliver Us from Evil gaat over de stem van het volk, de onderbuik van de samenleving, de nauwelijks verholen haat van een onderklasse die je nauwelijks op film ziet vastgelegd. Lars en zijn kroegvrienden zijn misnoegd, xenofoob en misgunnen Lars’ broer Johannes, een succesvol advocaat, zijn geluk. Kaïn en Abel zijn niet ver weg. Jammer dat de film ontspoort in een Deense variant op Sam Peckinpahs Straw Dogs (1971)