De goede bedoelingen spatten van het scherm

Kom niet aan mijn kinderen Regie: Ron Termaat. Met: Karina Smulders, Huseyin Cahit Ölmez, Thom Hoffman. In: 19 bioscopen. **

Wat een gezellig weekeinde Eurodisney zou worden, ontaardt in een nachtmerrie wanneer de ex van Hanne haar twee kinderen meeneemt naar Damascus. Eerst gelooft ze Nizar nog als hij zegt dat hij in Nederland bedreigd werd en dat hun verblijf in Syrië van tijdelijke aard is, maar als hij keer op keer weigert Azim en Bibi terug te sturen is het zonneklaar: ze zijn door hem ontvoerd.

Volgens de aftiteling van Kom niet aan mijn kinderen gebeurt dit tussen de honderd en tweehonderd keer per jaar in Nederland. Het verhaal van Hanne en haar kinderen is ontleend aan dat van Janneke Schoonhoven die er een boek over schreef. Waargebeurde, liefst hartverscheurende verhalen vormen al decennialang bronmateriaal voor vaak middelmatige films en Kom niet aan mijn kinderen is geen uitzondering. De goede bedoelingen spatten van het scherm en door een in gijzelingen gespecialiseerde adviseur (Thom Hoffman) een grote rol te geven, is het didactische gehalte hoog: als zijn wijze lesjes waren opgevolgd, hadden Azim en Bibi vast twee jaar eerder Kerst bij mama en haar nieuwe man kunnen vieren.

Waargebeurd of niet, het scenario voelt als een simplistische mal die vervalt in schema’s die in het vergelijkbare Not Without My Daughter (1991) ook opdoken: islamitische mannen zijn schurken die hun kinderen slaan en zich ontpoppen als psychopaat, slechts te stuiten door slimme westerlingen die alles op alles zetten om ze te redden, bijgestaan door begripvolle ouders en een sullige tweede echtgenoot.