Voorbeeldfunctie

‘Dit was een boodschap aan alle commentatoren en journalisten die geen bal van wielrennen afweten. Vandaag toonde ik dat ik nooit mijn talent verloor, in tegenstelling tot wat werd gezegd en geschreven.”

Met deze woorden verklaarde Mark Cavendish het obscene overwinningsgebaar toen hij vorige week in de Ronde van Romandië eindelijk weer een massasprint won.

Een dag later volgde een officieel excuus. „Ik verontschuldig me bij iedereen die naar de koers aan het kijken was, in het bijzonder de kinderen. Ik ben er niet trots op dat ik mijn gevoelens op die manier de vrije loop liet. Ik hoop dat ik mijn passie voor het wielrennen in de nabije toekomst kan tonen door goede resultaten.”

Weer een dag later werd Cavendish door zijn ploeg HTC-Columbia uit de koers gezet. Het prijzengeld van zijn overwinning zou aan Right To Play worden overgemaakt. Daarbovenop besloot de jury van de koers hem te beboeten met 6.000 Zwitserse Francs.

Ik geloof niet dat er commentatoren en journalisten „die geen bal van wielrennen afweten” bestaan die aanstoot hebben genomen aan het obscene gebaar. Ik denk dat ze eerder verheugd waren: goed zo, jongen, gooi alle frustraties er maar uit. Mooi dat je terug bent! Tere kinderzieltjes zullen er ook niet verminkt zijn. Minder fraaie gebaren werden in het verleden lang niet altijd door een jury beboet. Ik vrees dat Cavendish is veroordeeld door het politiek correcte juk dat voorbeeldfunctie heet.

Voorbeeldfunctie, het is een woord zonder betekenis. Een lege huls van de mercantiele moraal en burgerlijke benepenheid. Het obscene gebaar van Cavendish had geen enkele betekenis als obsceen gebaar. In essentie was het een middelvingertje naar zichzelf. Dat moet kunnen.

De snelste man ter wereld was in de val van de roem getrapt. Een paar weken geleden trok hij zelf de openhartige conclusie in The Sunday Times. „Yeah, fame has changed me.”

Zijn jeugdliefde Melissa moest afgelopen winter het veld ruimen voor de mooie Paraguayaanse mannequin Fiorella Migliore. Niets minder dan ijdelheid dreef hem in de handen van een kaakchirurg voor een gebitscorrectie. In Paraguay raakte de open wond ernstig geïnfecteerd. Gevolg: drie weken bedrust met zware antibiotica waardoor de spiermassa inteerde. „En ik ben helemaal niet ijdel van mezelf”, treurde Mark.

Spijt had hij ook van de morsige veroordeling van zijn bijna even snelle ploegmaat André Greipel. Als hij niet zo ‘down’ was geweest waren die woorden nooit van zijn lippen gevallen.

Diepe depressies heeft hij gekend, écht diepe depressies. Beroemdheid kent gapende afgronden. In frivole blindheid was hij afgedaald. Pas toen hij helemaal beneden was aangekomen herkende hij de duisternis.

Dit is wat Mark Cavendish nu heel goed begrijpt: de val en de overwinning ontspringen aan dezelfde bron van wellust.