Briljante muzikale persiflages

Pop Flight Of The Conchords. Gehoord: 3/5 Melkweg Max, Amsterdam. Herhaling 4/5 ***

Twee knullige muzikanten uit Nieuw Zeeland proberen tegen wil en dank te overleven in New York. De televisieserie Flight Of The Conchords leverde volop uitgangspunten voor avonturen van de welwillende sukkels Bret McKenzie en Jemaine Clement, die en passant briljante muzikale persiflages weggaven. Prince, Serge Gainsbourg, David Bowie en Shaggy bleven niet veilig voor hun pastiches.

De tv-serie haalde Nederland niet en is na twee seizoenen gestaakt, maar Bret en Jemaine gaan verder in het concertcircuit. De cultus bereikte Nederland voor twee uitverkochte concerten. De show is opgehangen aan de succesnummers die ze met twee gitaren en een gastmuzikant op cello uitvoeren, en krijgt een element van comedy door de deels geïmproviseerde sketches tussendoor. Hun Nieuw-Zeelandse accent waarin „breakfast” wordt uitgesproken als „brikfist” en een Amerikaans scheldwoord decent wordt verbasterd tot „mother’ucker” is al leuk op zich, en in hun aankondigingen moest Nederland het ontgelden om de kou en de Koninginnedagrommel op straat.

Bret en Jemaine kunnen prachtig samen zingen; tweestemmig of unisono met schelle falsetten en sonore bromstem. Samen beheersen ze het spectrum van de popmuziek, van de soul van Isaac Hayes tot de robotstemmen van Kraftwerk. Hun Most beautiful girl in the room steekt de draak met de oversekste ballades van Prince en in Hiphopopotamus („my rhyme is bottomless”) halen ze de machocultuur van hiphop onderuit. Over de afwezigheid van hun tv-manager Murray konden ze kort zijn: „Hij is op de plek waar alle fictieve personen verblijven.”

Passend in hun knullige imago, verscheen het duo in de toegift met verlichte kartonnen dozen over het hoofd voor een dansnummer in de sfeer van de anonieme performers van Daft Punk. Too many dicks on the dance floor heette de uitsmijter die iedereen met een brede glimlach naar huis stuurde. Flight Of The Conchords is te lollig om als popgroep serieus te nemen, maar goed genoeg om twee uur lang te boeien met sterke liedjes.