Leve Svetlana

IMAG0054Gisterenmiddag werd ik gebeld vanaf het vliegveld Domodedovo. Een van mijn drie collega’s die een paar dagen in Moskou op bezoek waren geweest, laten we hem F. noemen, was zijn paspoort verloren. Hij was daar pas bij het inchecken achtergekomen. Nu kon F.  het land niet uit en vertrok het vliegtuig zonder hem. Wat te doen in zo’n geval? Ik belde de Nederlandse ambassade. De dienstdoende diplomaat meldde dat er de volgende dag, vandaag dus, een laissez-passer kon worden gemaakt, waarmee de gedupeerde zonder problemen en zonder visum de grenspolitie zou kunnen passeren. Daarvoor had F. wel een proces-verbaal van de politie nodig. De door iedereen, Rus of niet-Rus, gevreesde nachtmerrie van een urenlange confrontatie met de Russische bureaucratie doemde aan de einder op.Ook belde F. het hotel om te vragen of ze het paspoort misschien daar hadden gevonden. ,,Niets, meneer, we hebben overal gekeken”, zeiden ze daar. Wel hadden ze nog kopieën van paspoort en visum, die we konden komen ophalen. Met een beetje geluk kon F. dus de volgende dag naar huis.

Eenmaal in het hotel bleek het paspoort ineens toch gevonden. Hoera, zou je denken. Maar nu rees er een ander probleem, omdat F. geen aanspraak meer kon maken op het visumloze laissez-passer. Want pas vandaag was er een nieuwe Lufthansa-vlucht en F.’s visum liep die avond om 24.00 uur af. Hoe kon hij nu nog voorbij de grenspolitie komen?

Omdat F.  geen aanspraak meer kon maken op het laissez-passer, besloten we terug te gaan naar Domodedovo om te proberen in te checken op een van de vluchten van de volgende morgen. Als hij maar langs de grenspolitie was, dan zou de rest wel goed komen. Maar eenmaal op het vliegveld, het was inmiddels 23 uur, hielp geen boekingscode en kon F. geen instapkaart uit de check-in computer krijgen.

Op Domodedovo, een prettig en modern vliegveld, zag ik toen een informatiestand. Aan een medewerkster, Svetlana, vertelde ik het hele verhaal. ,,Teruggevonden?” lachte ze verbaasd. ,,Nou, ik ga bellen hoor.”

En bellen deed ze. Anders dan de trage bureaucratie was Svetlana zo hulpvaardig als je het in Nederland zelden ziet. Weloverwogen belde ze het ene nummer na het andere. Zonder resultaat. De Lufthansa-balie zou pas weer na middernacht bemand worden, als het te laat was.

Svetlana liet het er niet bij zitten en stapte naar de incheck-desk, waar een Russisch Lufthansa-meisje zich meteen aansloot bij Svetlana om het probleem op te lossen. F. kon zijn ogen niet geloven. ,,In het land van de bureaucratie, worden mensen inventief”, concludeerde hij op een gegeven moment, toen hij een vergelijking had gelegd met Indonesië, waar hijzelf correspondent is geweest.

En zo was het ook, want het Lufthansa-meisje wist uiteindelijk iemand van Lufthansa te pakken te krijgen en kon vervolgens een stoel op de vlucht van 5.50 uur reserveren. ,,Komt u om 4 uur maar hier en dan krijgt u een instapkaart”, zei ze. ,,Uw visum kunnen we dan ook voor u verlengen, voor 25 dollar.”

Maar Svetlana nam met dit laatste geen genoegn. ,,Dan is het oude al verlopen”, zei ze kordaat. ,Nee, we gaan nu naar de consul (van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken, mk), hier op het vliegveld.”

En zo gezegd, zo gedaan. Een half uur later had F. zijn nieuwe visum, maar wel nadat hij eerst zijn roebels had omgewisseld voor dollars, want dat was de enige valuta die de consul accepteerde. Om 5.50 uur vertrok het vliegtuig, met een opgewekte F. aan boord.

Voor F. was het een dag om nooit te vergeten. Voor mij was Svetlana het zoveelste bewijs dat er, behalve bij de overheid, wel degelijk efficiënt wordt gewerkt in Rusland.

Beiden gaven we Sveta een hand en bedankten haar hartelijk. Ze moest ervan blozen. Bij deze ook nog even een schriftelijk huldeblijk. Molodets!