Meute

Er zijn meerdere manieren om Koninginnedag te vieren. Eén is verschanst in bed alle seizoenen van 30 Rock kijken en meewarig denken aan de oranje meute in de stad terwijl je aan je scroppino nipt. De ander is ontbijten met een tray bier, zorgen dat je eruitziet alsof een feestwinkel over je heen heeft gekotst

Er zijn meerdere manieren om Koninginnedag te vieren. Eén is verschanst in bed alle seizoenen van 30 Rock kijken en meewarig denken aan de oranje meute in de stad terwijl je aan je scroppino nipt. De ander is ontbijten met een tray bier, zorgen dat je eruitziet alsof een feestwinkel over je heen heeft gekotst en jezelf overgeven aan de chaos. En dan zijn er nog de koopjesjagers.

Ik hoor zelf bij die laatste groep. Al jarenlang spreek ik ’s ochtends met een vriend af om fanatiek de stad door te struinen. De eerste keer waren we al om half acht frisgedoucht in de binnenstad. Dit was een pijnlijke beginnersfout: de straten waren uitgestorven op een Vietnamese loempiawagen na.

Van tevoren maken we een verlanglijstje met algemeenheden (kleren) en specifieke wensen (een theepot in de vorm van een Diplodocus), zodat we daar allebei naar kunnen uitkijken. Dit jaar was er ook een restrictie: geen dvd’s. Er is een grens. Zelfs voor B-films uit de jaren ’90.

Vóór de eerste koop is het nog onwennig. We slenteren dapper langs lakens, maar zien alleen maar zooi. Uitgelubberde shirtjes. Servies. Afgesabbeld speelgoed. Een vage paniek duikt op en we beginnen aan het concept van onze missie te twijfelen: wij wilden hier geld voor gaan betalen - waarom ook alweer? Maar dan ziet een van ons een schaal in de vorm van een garnaal. We kopen hem (voor de eerstgenoemde prijs, afdingen durf ik pas in een veel later stadium) en het ijs is gebroken. Vanaf dat moment is de schitterende hoop aanwezig dat je vandaag misschien wel het pronkstuk van je leven zal vinden.

En die hoop maakt je steeds obsessiever. Die zorgt ervoor dat je dingen zegt als: „Ik heb het gevoel dat ik drie straathoeken terug de perfecte zwarte laarsjes zag staan, maar ik was afgeleid door dat meisje met haar piepende saxofoon, zullen we teruggaan?” Om er dan achter te komen dat het geen laarsjes waren maar twee zwartglimmende art-deco vaasjes. Inmiddels is enkel file-lopen mogelijk en raakt de stad in handen van de oranje meute.

Wat je dan te doen staat als koopjesjager is naar huis gaan. Waar alle spullen die je nog wilde vinden uit je verhitte hoofd verdwijnen, en je je in alle rust kan gaan verlekkeren aan de binnengehaalde buit.