Soufflé

Wat Rest. La Cigale Récamier

Waar 4 Rue Récamier, Parijs VII

Parijs? Alle grote monumenten bezocht. Het Louvre hélemaal doorkruist (dat gelooft niemand). Trouw bezoeker van de Fondation Cartier (niks verklappen). Bij het Odéon heb je in het café des Suisses net als Samuel Beckett zitten wachten. Vergeefs natuurlijk. Wat nu?

Zou er één Parijzenaar bestaan die overal gegeten heeft? Onmogelijk. Je kunt niet de hele dag eten. We dralen in Le Bon Marché, het chique warenhuis, zoveel rustiger dan de Galeries Lafayette. Doorsteken naar brasserie Lutetia. In de imposante art déco-hal volstaat een aperitief, denkend aan de vorige eeuw. De Parijse chic werd hier in de Tweede Wereldoorlog afgelost door Duitse soldaten. In 1945 woonden er uit de concentratiekampen terugkerende Parijzenaars. Nu staat Gustave Eiffel op een sokkel, om hem heen fluisteren beelden van prominenten elkaar toe. Maar wie is wie?

We gaan. De rue Récamier in. Nog één omtrekkende beweging, door het intieme parkje aan het einde. Dan naar restaurant La Cigale Récamier. Hier wacht hij. Dé soufflé van Parijs. Een delicatesse als diner. Met geitenkaas of morielje, spinazie of chocola. Zacht. Licht. Heb je toevallig een boek geschreven, neem dan een exemplaar mee. Auteurs laten hier sporen achter. De kasten raken vol.