Na een paar keer is het normaal, hè?

Schrijver Robert Vuijsje schaduwde afgelopen week PvdA-lijsttrekker Job Cohen. Deel 6 en slot: „Wat ontdekte ik dat ik eerder niet wist?”

Na een week met Job Cohen luidt natuurlijk de vraag: ga ik op hem stemmen?

De eerste keer dat ik hem zag was afgelopen zondag, op het partijcongres in Nijmegen. Hij liep, net als de andere politici, gewoon in het wild door de gangen van Concertgebouw De Vereeniging. Wanneer je voor het eerst iemand ziet die de volgende minister-president van Nederland wil worden, is het best een opwindend moment. Hij kwam naar me toe – ik vertelde het later trots aan mijn verkering: in plaats van dat ik naar hem toe moest komen – en vroeg: „Dus jij gaat mij de volgende week schaduwen?”

De rest van de week begroette hij me iedere keer met de woorden: „Zo, ben je er weer?” Zoals bij Cohen vaker het geval is, zat in die woorden geen waardeoordeel besloten, het was meer een constatering. De laatste keer dat ik hem zag, afgelopen donderdag op een boekpresentatie in Amsterdam, hadden we het over mijn opwinding bij de eerste keer. Cohen constateerde: „Na een paar keer is het heel normaal geworden, hè?”

Wat ontdekte ik over Cohen dat ik eerder niet wist? Hij is verslaafd aan het computerspelletje Freecell. Het is een soort patience, vertelde hij, dat je op de computer speelt. Tijdens werkbezoeken bekijkt hij altijd zijn Blackberry zodra het geluid klinkt dat hij een bericht heeft ontvangen. Zijn ringtone is, wat zou het anders zijn, het geluid van een ouderwetse, rinkelende telefoon. Na de lunch eet Cohen graag een mandarijn.

De boekpresentatie begon met een toespraak. De schrijfster van het te presenteren boek, Ina Brouwer, vertelde over de historische positie van „de vrouwelijke medemens” in Nederland. Het ging over een periode waarin twee groepen werden achtergesteld, „de vrouwelijke medemens” en „de joodse medemens”.

Job Cohen zat op de eerste rij, ik stond aan de zijkant. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en we keken elkaar aan. Het kan zijn dat ik er te veel in las, maar voor mij zat in die blik van verstandhouding een gevoel van verbondenheid. Het is moeilijk aan buitenstaanders uit te leggen. De verbondenheid heeft niets te maken met religie, integendeel, het gaat om een gedeeld verleden. Die blik was het mooiste moment van de week.

Om de vraag te beantwoorden, 9 juni is nog ver, maar: ja, ik denk het wel.

Lees alle bijdragen van Robert Vuijsje over Job Cohen en eerdere afleveringen in de serie ‘Uit de stolp’ op nrc.nl/uitdestolp