Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

Wielrennen

De gladiator staat ver boven de rest

Met groot machtsvertoon wint Fabian Cancellara de Ronde van Vlaanderen.

Ook bij Parijs-Roubaix en de Amstel Gold Race behoort de Zwitser tot de favorieten.

De twee sterkste renners in de 94ste Ronde van Vlaanderen, Tom Boonen en Fabian Cancellara, reden 18 kilometer voor de finish samen op kop naar de Muur van Geraardsbergen. In de auto van koersdirecteur Wim van Herreweghe, vlak voor de koplopers, analyseerden chauffeur Walter Godefroot (winnaar in 1968 en 1978) en gast Johan Museeuw (winnaar in 1993, ’95 en ’98) het wedstrijdverloop voor de Vlaamse minister van sport Philippe Muyters.

„Museeuw had zich al afgevraagd wat Cancellara aan het doen was”, lacht Godefroot aan de finish in Meerbeke. „Hij vond dat de Zwitser te veel en te lang op kop reed, en legde aan de minister uit dat je ook als sterkste renner in de koers slim moet zijn en jezelf soms een beetje moet sparen. Maar wat gebeurt er een paar minuten later op de Muur? Cancellara rijdt weg bij Boonen. Hij zit in het zadel, Boonen staat op de pedalen. En nog rijdt hij hem losjes uit het wiel!”

Terwijl Cancellara de afdaling in schoot, over de Bosberg denderde en zijn voorsprong op Boonen uitbreidde naar 1.15 minuut, stelde Godefroot in de auto de analyse bij voor minister Muyters. „Een week eerder hadden we het kunnen weten. Daar reden de twee beste renners ter wereld van het moment in eerste en tweede positie op iets meer dan een kilometer van de finish in de E3-Prijs. Wat toen gebeurde, heb ik in de wielersport niet vaak gezien. Cancellara gaat in eerste positie gewoon harder rijden dan Boonen en rijdt hem los. Dan ken je de krachtsverhoudingen.”

Godefroot verdween in 2008 uit de wielersport nadat hij was beschuldigd in de dopingaffaire bij T-Mobile. Hoewel hij vorige week door de rechter in het gelijk werd gesteld, blijft Vlaanderens Mooiste de enige wedstrijd die Godefroot bezoekt. „Ik heb jarenlang eretribune gezeten, het is mooi zo.” Hij duelleerde ooit met Eddy Merckx, Roger de Vlaeminck en Freddy Maertens. Zag als ploegleider Museeuw en Boonen schitteren en won zelf met Steffen Wesemann.

De zege van Cancellara vanuit het perspectief van veertig jaar ervaring in de top? „Een groot renner. Hij staat ver boven de rest, schaart zich bij de allergrootsten. Daarbij blijft hij een sympathieke gast. Twee jaar geleden stond ik langs de kant op een berg in de Tour. Fabian rijdt voorbij, kijkt om en zegt gedag.”

Cancellara (29) glunderde, een uurtje nadat hij zich oppermachtig had getoond over 262,3 kilometer, zeven kasseistroken en vijftien hellingen. „Toen ik jong was, zag ik renners de Ronde winnen na een aanval op de Muur. Heel speciaal”, zei Cancellara. „Als ik zelf oud ben, kan ik vanaf nu tegen jongeren zeggen dat ik ooit de Ronde won met een aanval op de Muur. Het perfecte scenario. The gladiator won the battle.”

Gladiator, een van zijn bijnamen. Een vlotte omgang met de media leerde hij al in de jeugdploeg van Mapei, met ploeggenoten als Bernard Eisel en Filippo Pozzato, die dit keer wegens ziekte moest afzeggen. Zijn uitzonderlijke gaven op de fiets toonde de tweevoudig wereldkampioen tijdrijden bij de junioren sindsdien genoeg. Olympisch en wereldkampioen (drie keer) tijdrijden, eindzeges in Tirreno-Adriatico en Ronde van Zwitserland, vijf ritzeges in de Tour, klassiekerzeges in Parijs-Roubaix (2006) en Milaan-Sanremo (2008).

Maar in de Ronde van Vlaanderen, de laatste jaren een hoofddoel, ging het steeds mis. De noodzakelijke loutering, stelde Cancellara. „De winnende combinatie voor deze race is lastig te kraken. Alleen van fouten word je sterker.” Zijn doel was duidelijk. „Historie schrijven.” Zijn ploeg Saxo Bank was ijzersterk. Zijn zege in de E3-Prijs gaf vertrouwen. „Fysiek en mentaal was ik 100 procent.”

Tot 200 kilometer controleerde Saxo. Pech (met de voorrem) kreeg wel grip op ploeggenoot Matti Breschel, niet op Cancellara. Na twee fietswissels versnelde hij op de Molenberg, 45 kilometer voor de finish. Alleen Boonen kon mee, op het tandvlees. En toen? Cancellara: „Ik wist dat ik iets ging doen, niet wat ik ging doen. Dat liet ik aan mijn instinct.”

Zijn tempoversnelling op de Muur en solo naar de streep gaf hem zelfs gelegenheid om 3 kilometer voor de finish een gouden engeltje uit zijn zak te halen, gekregen van vrouw en dochtertje. „Alleen aankomen blijft het allermooiste.” Boonen, tweede voor Philippe Gilbert en Björn Leukemans (Vacansoleil), boog het hoofd. „Ik bleef 55 per uur rijden, Fabian moet 60 hebben gereden.” Godefroot: „Dit zal verlammend werken op de concurrentie.”

Cancellara, ook favoriet voor Parijs-Roubaix en de Amstel Goldrace, wilde liever genieten dan vooruit kijken. Hij is geen kampioen van de grote aantallen, hoeft niet zoals Lance Armstrong (27ste in Vlaanderen) zeven keer de Tour te winnen. „Mijn motivatie is niet om te herhalen wat ik al eens heb gedaan.” Ooit daagt het eindklassement van de Tour, volgend jaar wellicht Luik-Bastenaken-Luik. „Dan moet ik Vlaanderen en Roubaix waarschijnlijk overslaan.” Alleen in dat geval hoeft de concurrentie in die koersen niet te wanhopen.