Hoofddoek

Rond het middaguur nam ik de trein richting Amersfoort. Ik had beneden in de hal een krantje en een croissantje gekocht (niet omdat het rijmt) en zocht nu een rustige plek.

Meteen achter de deur van het compartiment van de eersteklas zat een vrouw van rond de dertig jaar met een grote, kleurige hoofddoek om. Het was het type hoofddoek, fors en royaal om het hoofd gewikkeld, dat je eerder bij Turkse dan Marokkaanse vrouwen ziet.

De vrouw hield een hand voor zich op het tafeltje en lakte haar nagels. Ze deed het traag en met grote toewijding, alsof ze aan een schilderij met eeuwigheidswaarde penseelde. Toch moest ze opschieten, want als de trein eenmaal reed werd het een lastiger karwei.

Ik ging een paar stoelen verderop zitten. Wij waren de enigen in dit deel van de trein. Als ik uit mijn krant opkeek, zag ik haar gestalte weerspiegeld in het raam, nog steeds in diepe concentratie over haar nagels gebogen. Mooi willen zijn is hard werken.

Opeens hoorde ik haar zonder veel stemverheffing in het Turks praten, ze was kennelijk via een oortelefoontje met iemand aan het bellen. Daarna was het even rustig.

Ik keek weer in het raam. Ze zat met haar bovenlichaam rechtop en wikkelde de doek van haar hoofd af. Een onstuimige bos lang zwart haar met een roodachtig waas aan de onderkant kwam vrij. Ze bracht het met vlugge bewegingen in model terwijl ze haar hoofd licht schudde.

Toen ze ermee klaar was, keek ze even naar haar spiegelbeeld in het raam. Was het een triomfantelijk moment van zelfbevestiging en bevrijding, of kreeg ik nu ál te veel last van projectie?

Hoe dan ook, ze mocht er zijn.

Toen begon de trein te rijden. Haastig stond ze op en stopte de hoofddoek in haar tas. Ze nam haar jas over haar arm en spoedde zich het compartiment uit, richting tweedeklas.

Ik moest er in Hilversum uit, helaas, want ik had graag het einddoel van de vrouw gezien. Zou ze in Amersfoort zijn uitgestapt, en zo ja, wachtte er dan iemand op haar?

Een verliefde man misschien, wie weet een uiterst autochtone Nederlander die voor de familie geheim gehouden moest worden?

Eigenlijk was dat het waarschijnlijkste scenario, besloot ik in mijn hang naar romantische fantasieën.

Waarom had ze anders zo geheimzinnig gedaan? Ze had in de trein zo lang mogelijk gewacht met het afdoen van haar hoofddoek, bevreesd voor ontdekking door bekenden die langs de trein liepen. Daarom ook had ze een rustig plekje gewild, in de eersteklas waar ze geen kaartje voor had.

Toen had ze het erop gewaagd, alsof ze in het diepe sprong. Doek af en die trein in, waar het risico van ontdekking ook overal op de loer lag.

Ik vermoedde dat ze zich zo diep mogelijk had verscholen achter de stoelen van de reizigers voor haar. Op het station van Amersfoort was het maar enkele stappen naar Hem. Bij Hem was ze voorlopig veilig. Brief encounter.

Of waren ze voorzichtiger geweest en had ze in haar eentje naar een hotel in de buurt moeten lopen?

Daar had hij op haar gewacht, in de lobby, nerveus over zijn krant naar de ingang loerend.

Eindelijk. Daar was ze. Dat haar! Alleen daarvoor zou je het al doen.