Een hamer biedt uitkomst

Dat ik dol ben op verrines en dat ze daarom mijn favoriete verrines maar eens op een rijtje hadden gezet, jubelde de Franse receptensite (cuisineaz.com) waar ik soms wel eens op kijk maar die ook weer zo druk is dat je er lichtelijk gek van wordt.

Ik had geen idee wat een verrine mocht zijn, laat staan dat ik direct wist welke ik tot mijn favoriete rekende.

Maar nu weet ik het. Een verrine is een woordspeling. Met terrine. En ineens zag ik ze weer voor me, al die foto’s van geestige hapjes opgediend in glazen.

Ik had er nooit aandacht aan besteed, eigenlijk meende ik dat het alleen maar om een manier van opdienen ging: dien uw terrine op in een glas. Maar het is een manier van doen, begreep ik. Een manier van doen die makkelijk een manier van leven kan worden, merkte ik vervolgens, want er is ontzaglijk veel te zeggen voor de verrine.

Wat dan? vragen de sceptici nu natuurlijk. Dat zal ik uitleggen. Het voordeel van een glas is, behalve dat het leuk staat, dat je de dingen heel makkelijk in laagjes kunt leggen en er toch een eenheid van maken. Doordat je met je lepel van onderaf schept, heb je alle smaken bij elkaar zonder dat je op een bord moet proberen een en ander in een aannemelijke samenstelling te draperen. En een verrine is zo gemaakt.

Als je tenminste niet, zoals ik laatst deed, krabbepoten koopt. Die waren heel vers te koop bij de haven en krab is zo lekker, dus hup, een kilo poten. Ze even snel gekookt en toen bleek ineens dat de nieuwe notenkraker die de oude, ‘gewone’ heeft vervangen door zijn andere model niet geschikt is om krabbepoten mee te kraken.

Hier moest de hamer uitkomst bieden. Krachtige slagen hadden soms geen enkel, soms een vervaarlijk effect waarbij de krab door de keuken vloog. Na een poosje beheerste ik de techniek: kleine, maar zeer krachtige doelgerichte slagen.

Ik geef het maar door voor anderen die zin krijgen in een krabverrine. Want dat maakte ik ermee, en toen ik de glazen op tafel zette noemde ik het al met een Frans air ‘verrine au crab’.

De aanwijzingen zijn eenvoudig: stapel de ingrediënten op, dus laagje avocado met wat citroen, laagje krab met wat peper, weer een laagje avocado, weer een laagje krab. Druppel er wat olijfolie over.

Garneer het geheel met een dotje mayonaise waarover wat sterrekers is gestrooid en zet met een lepeltje erbij op de borden.

Staat mooi, smaakt heerlijk en is, los van de timmermanswerkzaamheden in de keuken, geen werk.

En toen ik toch bezig was creëerde ik meteen nog een verrine, met zalm, waarvoor sherry en het sap dat uit de grapefruits komt door philadelphia (of andere roomkaas) wordt geroerd. De zalm wordt vermengd met de gehakte kruiden en de raketsla, in het glas, dan een laagje grapefruit, dan weer zalm enz. en bovenop het roomkaasmengsel.

Ik denk dat de Paasdagen ook wel aardigheid hebben in verrines.

De mogelijkheden zijn talrijk!