Charmant inkijkje popscene Teheran

No one knows about Persian Cats Regie: Bahman Ghobadi. Met: Negar Shaghaghi, Ashkan Koshanejad. ***

Een film lang volgt regisseur Bahman Ghobadi (Turtles can Fly) de twintigers Negar Shaghaghi en Ashkan Koshanejad, die duidelijk deel uitmaken van de economische elite van Iran, terwijl ze op zoek zijn naar een visum om naar het buitenland te reizen voor concerten. En naar muzikanten om hun indieband te completeren. Hun dwaaltocht is voor de filmmaker een excuus om een dwarsdoorsnede te laten zien van wat er zoal aan popmuziek wordt gemaakt in Teheran, vaak tegen de wetten van de islamistische republiek in; van indie tot volksmuziek en heavy metal.

Dat levert een verrassend beeld op van een samenleving die voor veel westerse filmkijkers volstrekt onbekend is. Ook legt de film de frustratie bloot onder veel Iraanse jongeren – de stemming waaruit niet lang nadat Ghobadi zijn opnamen afsloot de opstand tegen het regime voortkwam, en die nog altijd broeit.

Elk repressief regime roept absurde taferelen op en ook eindeloze verveling, zeker voor de jeugd. Zo kent Iran kennelijk een regel die stelt dat vrouwen wel in een koor mogen optreden, maar niet als solozangeres. Onder deze omstandigheden zullen ook altijd handige scharrelaars opduiken die de wegen kennen om de regels te omzeilen. In deze film is dat Nader (Hamed Behdad), die op zijn brommer door Teheran crosst, en voortdurend iedereen van alles en nog wat belooft.

De kijker moet wel de krukkig in elkaar gezette scènes, muzikanten die fungeren als gebrekkige amateuracteurs, didactische taferelen die kritiek op het regime verbeelden, geïmproviseerde, weinig spitse dialogen, de bedroevende beeldkwaliteit en het tamelijk structuurloze geheel kunnen verdragen. No one knows about Persian Cats is interessant, charmant en sympathiek, maar laat als film het nodige te wensen over.