Belgen zijn soort Britten

‘Hallo, wilt u iets eten?”„Twee pannenkoeken met stroop, alstublieft.”

„Two pancakes with...”

„SsstrrrroooooP”, articuleer ik.

De serveerster kijkt over mijn schouder naar het woord ‘stroop’ boven mijn vinger.

„Syrup”, zegt ze en ik ben er zeker van dat ze ‘stroop’ in haar blocnote schrijft.

Mocht ik deze situatie niet eerder hebben ondergaan, dan zou ik eerst denken dat de serveerster een buitenlandse student is die tijdelijk in een Amsterdams etablissement werkt, en wat Nederlands betreft tot dusver enkel de zin ‘Hallo, wilt u iets eten?’ onder de knie heeft gekregen.

Om haar tegemoet te komen, zou ik zelf overgaan op het Engels. Wanneer ik haar even later in vlot Amsterdams met een andere serveerster zou horen praten, zou ik mij in eerste instantie verward voelen. Daarna zou ik inzien dat het mens Engels met mij praatte omdat ik een Belgisch accent heb.

„Nou JA!” zou ik heel on-Belgisch denken.

Het is echter niet voor het eerst dat dit gebeurt. Meestal zijn het Amsterdammers die Engels met me beginnen te praten, maar het is me ook al in andere Nederlandse steden overkomen.

Mijn tijdelijke gesprekspartner kiest er soms na enkele zinnen in het Nederlands voor om op het Engels over te gaan. Zelf blijf ik steeds consequent Nederlands praten. Het is niet dat men mij niet verstaat.

„En een warme chocolademelk”, voeg ik dit keer gelaten aan mij bestelling toe.

„One?”

„Ja, één.”

„And for you?”

Mijn verbolgen tafelgenoot wordt aangestaard.

„Niets, dank u.”

„One. Hot. Chocolate. Milk”, schrijft het meisje hardop voor ze zich omdraait.

Tafelgenoot en ik kijken naar elkaar en zuchten met verwrongen glimlachjes.

„Ik kan er niet tegen”, zegt hij.

Ik ook niet, maar wat doe je eraan? What can you do?

Stel je een poging voor om voor jezelf op te komen:

„Waarom praat u Engels met mij?”

„Because of your Belgian accent.”

„Ja, maar u verstaat mij toch?”

„Yes, perfectly well!”

„Vindt u dat dan niet een beetje vernederend?”

„Yes, indeed, very humiliating, I’m terribly sorry!”

Ach, ik heb mij ermee verzoend. Al schrijf ik er mogelijk ooit nog een stukje over voor de krant.