Wereldverbeteraar

Zou je Michael Ball een hemelbestormer kunnen noemen? Misschien. Alles is een kwestie van standpunt. Wie in de modder staat vindt op twee decimeter hoogte al een hemel.

Is Michael Ball een filantroop? Ik denk van wel. Op anderhalve decimeter hoogte ben je al gauw een filantroop. Als je handig bent met woorden tenminste.

Kan de wereld Michael Ball missen als kiespijn? Een wereld zonder Michael Ball is zonder meer voorstelbaar. Maar die wereld is dan wel iets minder grappig. Kortom, Michael Ball moet blijven, en dat is hij ook van plan.

Iemand attendeerde me op een „waanzinnig interview” met Michael Ball op het Amerikaanse velonation.com. Dat was het ook. Ik hoefde maar op de link te klikken en de wereldverbeterende quotes vlogen me om de oren. Laat ik beginnen met de laatste vraag van de interviewer: waarom laat je de boel niet gewoon de boel? Waarom zeg je niet dat je het hebt gehad met de wielersport?

Opeens klinkt Ball als iemand die berust in het verlies. De aartsconservatieve wielersport kan hij toch niet in zijn eentje veranderen.

Maar hij is ervan overtuigd dat hij een lichtstraal in die wereld heeft gebracht. De modekoning van het huis Rock & Republic voelt zich gepiepeld door de internationale wielerunie. Zijn wielerploeg Rock Racing, zijn geesteskind, is een licentie geweigerd op alle niveaus van het professionele wielrennen.

Rebellious, Rambunctious, Rocker, Rider. Michael Ball is anything but your average CEO. Zo wordt de titaan op de website van zijn eigen Rock & Republic omschreven. En ook als de man die niet zal stoppen voordat hij de wereld volledig domineert.

Toen Ball in 2007 zijn wielerploeg lanceerde had hij maar één doel: we gaan die benauwde wielersport eens eventjes opschudden. Geen saaie Volvo of Mercedes als ploegleiderauto, maar een Cadillac Escalade. Doodshoofden op de door hemzelf ontworpen outfit. De ploeg werd gebouwd rond uitgekotste dopinggenieën als Tyler Hamilton, Santiago Botero, Oscar Sevilla, Francisco Mancebo.

Iedereen verdient een tweede kans, stelde Ball. Meteen was duidelijk dat de missie bestond uit het zorgvuldig neerzetten van zijn eigen rebelse imago. Michael Ballwas een merk, een luchtballon waar de wereld dringend om verlegen zat.

Hij is wijzer nu. De wereld is gewoon te klein voor hem. Maar zijn liefde voor het wielrennen is niet bekoeld. Het peloton vormde hem tot wat hij nu is. Ball, ooit een gevreesd professional in het Amerikaanse criteriumcircuit, lijkt door heimwee bevangen wanneer hij over Francisco Mancebo spreekt.

„Dit is Mancebo’s leven: trainen, koersen, en op het einde van de dag een smakelijk diner en een fles Spaanse wijn. Thuiskomen en vrouwlief een beurt geven. Hoe mooi en ongecompliceerd is dit leven in vergelijking met het mijne.”