Koken leer je van je moeder

‘Koken zoals het hoort is iets dat men niet moet doen met te veel enthousiasme. Bezieling is zoals echte saffraan – past zelden ergens bij en als het past, zijn kleine hoeveelheden geboden. De goede cuisine wordt vervaardigd met een zuur gezicht, met berusting, anders wordt het niks. Het probleem met de mannen (…) is dat wij niet in staat zijn om ons te beperken tot het herhalen van de kookkunsten van onze moeders. Nee. Wij moeten er altijd iets aan toevoegen om te laten zien dat we ook bestaan (…)”

Dat schrijft de Portugese schrijver Miguel Esteves Cardoso in het laatste nummer van Bouillon! het blad voor eet- en kookliefhebbers die wat willen lezen.

Het is wel een aardige boutade van Cardoso, al overdrijft hij gaandeweg zo dat je wel duidelijk wordt dat hij die vrouwelijke manier van koken niet bepaald hoog heeft zitten en dat hij de mannen toch heel wat creatiever vindt, hoe hij ze ook belachelijk maakt in hun pogingen altijd overal hun eigen geurvlaggetje op te zetten.

Is het zo dat vrouwen koken als een lichtelijk vervelende plicht beschouwen? Dat lijkt me een zo grove generalisatie dat de bewering elke aanspraak op waarheid verliest. Bovendien, maar nu neem ik het ongetwijfeld allemaal al te serieus, is het verschil tussen enthousiasme en plicht niet erg seksegebonden, behalve dan dat er meer vrouwen zijn die elke dag moeten koken voor het gezin, of ze daar nu aardigheid in hebben of niet. Veel mannen die koken doen dat in het weekend, of zelfs op een aparte kookclub met andere mannen en dan doen ze stoer over enorme stukken vlees. Maar thuis een aardige saus maken bij de karbonaadjes, ho maar.

Natuurlijk ben ik nu ook aan het generaliseren. Ik ken zelf eigenlijk nogal veel mannen die goed en graag en ook geregeld koken. Maar in het algemeen, ‘de cijfers wijzen het uit’ zeg ik met een uitgestreken gezicht, koken de vrouwen. En niet per se met tegenzin.

Maar toch zal Cardoso wel enigszins gelijk hebben: de gezinskeuken is niet bepaald de plek waar allerlei interessante uitvindingen worden gedaan, creatieve kokkinnen niet te na gesproken.

Nu las ik dat José Pizarro, een echte Spanjaard die het koken zoals het hoort van zijn moeder heeft geleerd, lid is van een Tortilla Club. Deze tortilla is smakelijk, eenvoudig en doordeweeks en echt iets voor een vrouw om berustend te maken.

Snijd de ui in ringen en bak die zachtjes in 4 eetlepels olie tot ze slap en zoet zijn, een minuut of twintig. Doe er de dunne plakjes aardappel bij en bak die, onder geregeld omscheppen, ook tot ze gaar zijn, dat duurt een minuut of twintig. Bestrooi alles met peper en zout.

Snijd intussen de paprika’s aan kleine stukjes en snipper de knoflook. Snijd de chorizo in blokjes. Doe de aardappelen en uien op een schaal en bak in een nieuwe lepel olie de knoflook, chorizo en de paprika een minuut of vijf. Bestrooi met wat zout en vermeng met de aardappelen en uien.

Kluts de eieren even kort en schep die door de groenten heen. Veeg de koekenpan schoon, doe er een nieuwe lepel olie in en bak het geheel eerst een minuut al roerend en laat het daarna 10 minuten rustig stollen.

Draai de tortilla om met behulp van een deksel en bak de andere kant nog even. Opeten met sla en brood.