Europeaan speelt een thuiswedstrijd

Hoe ziet een schrijver een politicus? Franca Treur schaduwt deze week Jan Peter Balkenende, premier en mede-Zeeuw. Deel 2: Tussen veel bekende gezichten.

‘We zijn blij dat hij vanmiddag bij ons is: de man met het hart op de juiste plek… Jan Peter Balkenende!” Balkenende loopt naar voren. Applaus. We zijn op de CDA-conferentie over Europa. Europarlementariër Wim van de Camp, die zojuist de demissionair minister-president heeft aangekondigd, gaat weer zitten.

Ik denk na over deze woorden. Waarom zei hij juist dat over Balkenende? De man die net terug is van een belangrijke klus op een belangrijke EU-top in Brussel (waarover binnenkort meer). Had hij op deze Europa Conferentie niet iets over zijn rol als Europees leider kunnen zeggen?

Vermoedelijk kwam het door wat Balkenende deed, net voordat hij in de zaal plaatsnam. Hij boog zich naar een gehandicapte man in een rolstoel en gaf hem een hand. „Dit is ook een Zeeuw, en een vooraanstaand lid van de partij”, vertrouwde Balkenende me toe.

De man zal een van de ‘usual suspects’ zijn, op wie gastvrouw Corien Wortmann ons had voorbereid toen we in het gangetje stonden te wachten. Ze had het over een hoge opkomst, en dat er veel bekende gezichten waren. Een thuiswedstrijd, zoals dat heet.

Balkenende begint. Hij prijst de volle zaal. „Het is goed hier te zijn, bij Wim van de Camp en zijn fantastische vier Europarlementariërs. Ik wil met u spreken over de kansen die Europa ons in Nederland biedt.”

De speech is amper begonnen of er gaat een mobiel af. „Ik hoor een telefoon”, reageert Balkenende streng. De zaal houdt zijn adem in. „Dat is gemeen van me, hè?” Balkenende pauzeert even. „Ik weet nog van een collegereeks die ik gaf. Bij een van de studenten ging er toen ook een keer een telefoon af. Weet je wat ik zei? ‘Zal ik even opnemen?’ zei ik.” De zaal lacht.

„Af en toe een dolletje, dat moet kunnen”, zal Balkenende na afloop zeggen. Hij is er zichtbaar voor in de stemming, en de zaal ook. Als een van de CDA-affiches bij het podium scheef zakt, draaft hij er tot grote hilariteit van iedereen naartoe. Om het meisje te helpen dat het ding tevergeefs probeert recht te trekken. Ook Balkenende krijgt het niet voor elkaar. „Zij, dames en heren”, wijst Balkenende naar het meisje, „kan het niet helpen, maar haar inzet is voortreffelijk!”

Na zijn lofzang op Nederlanders in Europa ‘die het zo goed doen’, neemt Balkenende ‘de bloemen voor Bianca’ in ontvangst. Onder applaus loopt hij naar de uitgang. Dan bedenkt hij zich. Met uitgestoken hand loopt hij nog even terug. Naar de gehandicapte man in de rolstoel.

Wordt morgen vervolgd