Wedden dat we een rustige campagne krijgen?

Is Ayaan al weer terug? Ik had de indruk dat het weerzien met Nederland ditmaal in de media iets koeler werd gevierd dan bij vorige gelegenheden, dus ik hoop maar dat de verkoop van haar boek daar niet onder heeft geleden.

Ze had ook geen nieuwe boodschap. Als kampioene van de rechtstaat vreest ze nog steeds dat kinderen, voor de keuze gesteld tussen geloof in de grondwet en geloof in Sinterklaas, het laatste kiezen. Verder was er alleen het met Antoine Bodar doorgesproken plannetje om met spiegeltjes en kraaltjes de Nederlandse moskeeën te bezoeken, en er alle moslims te beschaven, precies zoals de katholieken in Afrika de negers onder handen namen ten tijde van het kolonialisme.

Je kunt niet zeggen dat het idee hier als een bom is ingeslagen, maar dat kan te maken hebben gehad met de tijdelijk afgenomen populariteit van Rome. Ayaan en Antoine hadden dat natuurlijk niet kunnen voorzien, en het zal zeker nooit hun opzet zijn geweest om alsnog hele generaties islamitische jongetjes bloot te stellen aan herderlijke hebzucht.

Vergis ik me als ik zeg dat de Nederlandse heibelpolarisatie waar we zo lang mee bezig zijn geweest, sowieso een beetje begint te bedaren?

Na de gemeenteraadsverkiezingen heb ik m’n hart vastgehouden voor Jeltje van Nieuwenhoven, die het in Den Haag moest redden tegen drs. Sietse Fritsma van de PVV. Jeltje heeft als ze in goede doen is een heel vriendelijke, Weststellingwerfse uitstraling, maar meteen al op de uitslagenavond trok ze het beledigde azijnen hoofd waarmee Melkert in maart 2002 naar de lachende Fortuyn keek: alsof ze vast op die gelaatsuitdrukking wilde oefenen voor het geval de Vijand binnenkwam. Ze won nipt. Maar ze moest nog onderhandelen, dus iedere keer als ze een camera passeerde stond haar gezicht weer op chagrijnig. ‘Die is op weg naar Fritsma’, concludeerde ik dan.

Maar het is gelukkig niet geëscaleerd. Ze had de informateur nog maar amper leren kennen of de PVV trok zich terug. Wat ze uiteraard had kunnen uittekenen. ‘Elke Marokkaan in de knieën mogen schieten is voor ons een ononderhandelbare voorwaarde’. In Engeland schijnt Wilders gedaan te hebben alsof hij Balkenende al was opgevolgd. Grote verontwaardiging in het land. Maar die man kan niet eens burgemeester van Almere worden, dus waar praten we over?

In een essay over de Vrijheid (verschijnt volgende week), schrijft Ian Buruma over ‘de voormalige Vrienden van Theo of Ayaan’, dat je in hun krantenstukjes de geest bespeurt ‘van de Nederlandse scheldkritiek, die oer-Hollandse combinatie van morele eigengerechtigheid en een gekoesterd gebrek aan manieren’.

Kom, kom, dacht ik – niet zo somber. Ik heb ze vanaf het ogenblik dat Cohen aantrad allemaal bijgehouden, of ze nou van autochtone of (perfect ingeburgerde) allochtone komaf waren, en gezien hoe ze zich allemaal nog éénmaal bedienden van uitgewoonde grappen over kopjes thee bij de imam – en verder eigenlijk geen munitie meer hadden om de gewezen burgemeester en zijn 33 peilingzetels nog schade te doen. Misschien komt ’t nog – maar ik zie Cohen niet zo dom zijn om zich te onderwerpen aan een documentaire onder de titel De Job Tapes.

Ook onze gezaghebbende emigranten die zo goed weten wat we in Nederland allemaal verkeerd doen, leken het te hebben opgegeven: al hun kruit al jaren verschoten op de man die de boel bij mekaar wil houden. Wat zou een stilistische stumper als Nausicaa Marbe dan nog moeten?

Afshin Ellian, die nog eens ‘kotsmisselijk’ van hem is geworden, voorspelde in zijn column van afgelopen zaterdag wishful dat ‘Sint Job’ het nooit zal halen, omdat hij nooit de ‘echte verzoening’ zal bereiken – namelijk die met de Wilders-stemmers.

Ik denk wel eens dat we een heel rustige, bijna saaie campagne tegemoet gaan.