Toen ik borstkanker had, was de zorg optimaal

Met instemming las ik het artikel van Gonny ten Haaft over de onmondige patiënt (Opiniepagina, 25 maart). Uit mijn omgeving ken ik genoeg schrijnende verhalen en ook mijn eigen ervaringen met de gezondheidszorg zijn niet altijd positief geweest. Maar ik weet ook dat het anders en beter kan. Vorig jaar werd bij mij via het bevolkingsonderzoek naar borstkanker geconstateerd dat er iets niet in orde was. Binnen de kortste keren kwam ik via de huisarts in Tergooiziekenhuizen terecht. Meteen werd een aantal onderzoeken verricht en nog diezelfde dag werd mij verteld dat ik inderdaad borstkanker had. Onmiddellijk daarna had ik een gesprek met de mammacare-verpleegkundige, die mij van alle informatie voorzag en mij gedurende de hele periode daarna uitstekend begeleid heeft. Na nog een onderzoek, ook op korte termijn, bleek dat een borstbesparende operatie er niet in zat. De volgende morgen zat ik al bij de plastisch chirurg die mij vertelde dat aansluitend aan de amputatie een borstreconstructie gedaan kon worden. Zo is het ook gegaan. Al die tijd werd ik met veel zorg en aandacht behandeld. Bij de mammacare-verpleegkundige kon ik altijd voor van alles en nog wat terecht en zij heeft mij voortdurend met raad en daad terzijde gestaan. Tijdens de daaropvolgende chemotherapie stonden de oncoloog en de oncologieverpleegkundige klaar; bij klachten probeerden zij steeds de problemen te verhelpen of te verlichten. Deze organisatie heb ik als optimaal ervaren. Als artsen en ziekenhuizen ook voor andere ziekten een voorbeeld zouden nemen aan deze gecoördineerde aanpak, dan zou er voor de patiënt veel gewonnen zijn.

Ilonka de Lange

Bussum