Phoenix: complex en toch luchtig

Pop Phoenix. Gehoord: 26/3 Paradiso, Amsterdam. ***

Het hielp wellicht mee dat het concert op vrijdag plaats vond; het publiek in het uitverkochte Amsterdamse Paradiso had maar één liedje nodig om in vervoering te raken. Dat was dan ook de recente hit Lisztomania, een nummer waarin de Franse band Phoenix al zijn vernuftige muzikale ideeën laat samenkomen in een schaamteloos gestroomlijnde softpop-klassieker.

De zes jongemannen uit Versailles maken het soort popmuziek dat al enige tijd in onbruik was: met complexe structuren, waarin eindeloos veel gitaarmotiefjes, percussiepatronen en synthetische achtergrondgeluiden verwerkt zitten, waar steeds weer iets nieuws te ontdekken valt, maar ondertussen gebracht met zoveel luchthartigheid alsof het discomuziek betreft. Geen wonder dat de Phoenix-leden fan zijn van jaren zeventig-helden als Steely Dan en Todd Rundgren, die ook wisten hoe complexiteit zich met toegankelijkheid liet combineren.

Het verhaal van de band Phoenix is ongewoon. Nu, na een bestaan van ruim tien jaar, krijgt de groep eindelijk op grote schaal erkenning; zo is er succes in Japan en in Amerika, waar de band onlangs voor zijn laatste cd, Wolfgang Amadeus Phoenix, een Grammy kreeg voor het beste ‘alternatieve rock-album’. Afgelopen vrijdag was het indrukwekkend te zien hoe soepel en tegelijk doordacht de muzikanten hun liedjes uitvoerden. Met bekende middelen werd toch weer iets nieuws bereikt: dat gold voor het lichtontwerp dat uit bewegende tl-buizen leek te bestaan en voor de versmelting van discodrums met jazzy gitaarriffs. Zanger Thomas Mars is een ontspannen voorman die tussen het publiek doorloopt en zich tijdens een instrumentaal intermezzo als een landloper op het podium uitstrekt.