De relevantie van littekens op de ziel

Sinds gisteren wordt de late zondagavond op Nederland 2 gevuld met twee opeenvolgende interviewprogramma’s. Beide bestaan uit een gesprek tussen twee mannen (vrouwelijke gesprekspartners zijn in de toekomst wellicht niet uitgesloten) tegenover elkaar aan een tafel.

Oog in oog (KRO) heeft niets te maken met het in 2003 gestopte gelijknamige programma van Astrid Joosten bij de VARA. Sven Kockelmann kiest voor een vrij directe, confronterende toon in het ondervragen van iemand uit de actualiteit. Gisteren was dat de nieuwe fractievoorzitter Emile Roemer (SP), doorgezaagd over zijn partijprogramma.

Net als in eerdere televisiegesprekken maakte Roemer geen sterke indruk. Hij positioneert zich als een gezellige Brabander en hamert weer op het probleem dat veel mensen aan het eind van hun salaris nog een stukje maand over hebben. Maar hij moet verbaasd een toelichting schuldig blijven op het door Kockelmann geciteerde punt in het partijprogram van een inkomensplafond in het particuliere bedrijfsleven: „Daar moet ik even overslaan.”

Frénk van der Linden opende gisteren een nieuw serie van het interviewprogramma 30 hoog (NCRV), met bouwlobbyist Elco Brinkman (CDA), die in 1994 zijn partij als lijsttrekker naar een historische nederlaag leidde. Het lag voor de hand hem te vragen naar parallellen met de komende verkiezingen. Die komen zijdelings ter sprake, wanneer Brinkman ootmoed betuigt over zijn toenmalige poging om de partij te hardhandig te vernieuwen, meer aantrekkelijk te maken voor jongeren en stedelingen.

Van der Linden blijkt meer geïnteresseerd in Brinkmans houding ten aanzien van de dood en het geloof. Hij vraagt door over littekens op de ziel, niet naar de praktische consequenties.

Ook Kockelmann, die zakelijker van toon is, wil meer weten van Roemers vermeende karaktereigenschappen als driftigheid en lange tenen. Dat is de manier waarop je politici op televisie lijkt te moeten aanspreken.

Des te weldadiger was het optreden in Buitenhof van ex- staatssecretaris Frans Timmermans (PvdA). Die wilde nu niet in detail spreken over zijn eigen ervaring met seksueel misbruik in de katholieke kerk. In een interview met NRC Handelsblad in augustus 2002 vertelde hij wel precies hoe hij als 13-jarige padvinder in Rome te maken kreeg met een pedofiele Amerikaanse pater. Nu volstond het feit dat hij ervaringsdeskundige is ten aanzien van de gevolgen op lange termijn. Hij pleit, boos maar inhoudelijk beheerst, voor de noodzaak dat de kerk als elke andere maatschappelijkeorganisatie aangifte doet vanernstige strafbare feiten.