Je weet wel, Gigi uit de jaren zestig

De Amerikaanse kunstenaar Josh Gosfield presenteert een verzameling herinneringen aan een hippe zangeres uit de jaren zestig, Gigi Gaston. Gigi Wie?

Gek, dat ik Gigi Gaston helemaal vergeten was. Haar eerste hit, Je suis ici (où es-tu?) was onmiddellijk een megahit, ze stond begin jaren zestig op het omslag van de grootste glossybladen ter wereld, ze trouwde met de Italiaanse filmheld Giorgio Fortuna die ook al een andere vrouw had, ze viel flauw op een podium in Londen omdat ze zwanger was (de populaire pers meldde dat de doktoren eerst haar handtekening vroegen en haar pas daarna het nieuws vertelden), ze schoot haar echtgenoot neer omdat hij vreemdging, werd vrijgesproken (crime passionnel!), maakte met groot succes een muzikale comeback en verdween uiteindelijk uit beeld. Tot op de dag van vandaag weet niemand waar ze zich schuilhoudt en of ze eigenlijk nog wel in leven is.

Gigi Gaston was het beroemdste Franse fluistermeisje aller tijden. Haar tedere deuntjes en haar sippe zangstemmetje komen me hogelijk bekend voor – alsof ik ze destijds honderden keren heb gehoord. En voor de tijdschriftcovers, de foto’s en de archieffilmpjes geldt hetzelfde. Maar hoe is het dan mogelijk dat haar naam blijkbaar niet bij me is blijven hangen? Omdat ze nooit heeft bestaan. Omdat al die ogenschijnlijke memorabilia vervalsingen zijn. Bedrieglijk echt, maar in werkelijkheid volledig gefabriceerd. Gigi’s schepper heet Josh Gosfield, voormalig hoofd vormgeving van New York Magazine en nu beeldend kunstenaar. Samen met een groep fotomodellen, stylisten, fotografen en allerlei andere medewerkers – en mede dankzij de Photoshoptechniek – heeft hij een mythe geschapen die de kijker in algehele verwarring brengt. Alles ziet er zo authentiek uit dat het bijna geen bedrog kan zijn. Het verzinsel is niet te onderscheiden van de werkelijkheid. Of, zoals Gosfield zelf liet optekenen: „Hoe weten we eigenlijk zo zeker dat Madonna wél bestaat?”

Het project Gigi Gaston, the black flower begon vorig najaar als expositie in een galerie in New York. Daar hingen de platenhoezen, tijdschriftomslagen, fotoreportages en krantenknipsels die zo accuraat het beeld oproepen van een popcarrière in de jaren zestig en zeventig. En daar draaiden ook twee filmpjes die zo mogelijk nog wonderbaarlijker waren. Het ene is een zogenaamd uit 1962 daterende clip voor Je suis perdue, gemaakt door Jean Luc Godard (maar niet heus) en geheel gefilmd in diens zwart-witte nouvelle vague-stijl, met een camera die liefkozend langs lijf en leden van de ranke zangeres glijdt. En het andere wordt gepresenteerd als trailer („binnenkort in dit theater”) van een documentaire over leven en werken van Gigi Gaston, met een ware waterval aan beelden en commentaren van betrokkenen. Inclusief een benarde jongeman die Gigi’s zoon blijkt te zijn en geen antwoord wil geven op de aanhoudende vraag waar zijn moeder nu is.

De expositie trok veel aandacht, maar is nu voorbij. Intussen heeft de kunstenaar het hele project echter ook op een zeer bezienswaardige site gezet (joshgosfieldart.com), terwijl de filmpjes tevens op YouTube te vinden zijn. Dezer dagen is Gosfield bovendien in gesprek met diverse Europese galerieën, zo meldt hij per mail, om de imaginaire Gigi terug te brengen naar haar eigen werelddeel – en misschien zelfs wel haar eigen Frankrijk. Dat laatste zou natuurlijk extra mooi zijn, dan bestaat Gigi Gaston pas echt.