Het bos dampt

Waar: Hees – Kasteel Groeneveld. Route uit ‘Trekvogelpad’, LAW 2.

Afstand: 14,5 km

Dit is een boswandeling volgens de regels van de kunst. Met beukenlanen, beukenpaden, beukenwegjes. Beuken maken mooi bos. Ze houden het transparant omdat ze geen struiken onder zich dulden. Ze houden het intiem omdat ze niet kaal worden, ze bewaren hun blad verdord aan hun takken tot ze nieuw hebben. Niettemin verzorgen ze een dikke laag oud blad op de vloer, dof bobbelgoud dat de duizenden jonge groene topjes in het mos opjut om op te vallen.

„Mooi natte-stammenweer”, mompelt man tevreden. Hij ziet het goed, zelden zie je stammen zo glanzen, als geroskamde volbloeds.

De regen heeft de zandpaden aangestampt. Het bos dampt. De natuur ruikt goed als het nat is. Hij klinkt ook goed. Dripdripdrip, hoor ik. En tsjieptsjieptsjiep. Een lentewals.

Het bos wordt dunner, het omzoomt suffende weilanden. Klein, heel groot, steeds leeg. O nee, bij nader inzien zijn er wat stille paarden. En in de sloten zwemmen eendenparen. En laag tussen de bomen vliegen koolmezen, verend of ze aan elastiekjes zitten.

Daar is Lage Vuursche.

Pancake city.

Dat betekent joggers, hondenvrienden, kuieraars, gezelligheid. Zes meiden te paard houden stil. „Wilt u een foto van ons maken?” Man zet ze op een rijtje (dat is nog niet zo simpel met zes paarden die geen zin hebben om stil te staan) en drukt af. Ze draven verder, sta-zit-sta-zit. Wij lopen in hun geurspoor. Paard ruikt lekker.

Iets verderop zijn de paden verlaten. Zelfs de wandelaars laten het afweten. De wegblijvers vergissen zich. Dit bos is gul. Hoge toppen tollen in de wind en verstrakken weer, betrapt. Achter de beuken zijn er sparren, hun stammen groen als uitgeslagen koper. En er zijn zilverberken, voor de lichtheid. Tussen deze grote jongens groeit peuterspul: kerstboompjes. Drama! Languit omgevallen bomen hebben iets menselijks. Smartelijke ledematen, verwarde kapsels. Dronkemansmotoriek.

Het bos splijt weer open. Uit een veld dorre koningsvarens aan weerszijden van ons pad vliegen troepen barmsijsjes op. Vogeltjes als bruine vlindertjes, telkens een nieuwe zwerm. Het is of we ze zelf scheppen met elke stap die we zetten. Ze verdwijnen zoals ze verschijnen – eensklaps.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad