De prostitutie lijkt vooral pittoresk

Onder politici, sommige politici tenminste, is kunst tegenwoordig in de mode. Aan kunst en cultuur worden, in een prijzenswaardige poging de subsidie met argumenten te onderbouwen, heilzame effecten toegeschreven: smeermiddel voor de exportpositie, toeristische trekpleister, bijdrage aan leefomgeving en sociale vrede.

Maar in het Amsterdams Historisch Museum, waar de fantastische installatie De Hoerengracht van Ed en Nancy Kienholz te zien is, wordt kunst toegepast op nog een andere manier: als uitleg en ondersteuning van het gemeentebeleid.

Af en toe ziet de bezoeker een bordje, waarop in twee talen wordt uitgelegd dat het gemeentebestuur bezig is op de Wallen – die het onderwerp van de tentoonstelling zijn – schoonmaak te houden, om misdaad en vrouwenhandel terug te dringen. Maar wel met behoud van de prostitutie, waarmee die Wallen wereldwijd worden geassocieerd: zestig procent van de ‘ramen’ blijft behouden.

Storend zijn ze niet echt – meer een soort korte boodschap van de sponsors. Er staat bovendien veel tegenover: behalve De Hoerengracht, die terecht wereldberoemd is, ook een aantal kleinere bijdragen.

Philippe Vogelenzang heeft een reeks prostituees eerst in hun werkruimte gefotografeerd, en daarna in de studio – met fascinerende resultaten: de prostitué als ‘acteur’ in een toneelstukje voor de klant, en daarnaast voor zichzelf.

Ook is de weerslag te zien van een aantal kunstprojecten die op de Wallen of elders in bordelen waren of zijn gesitueerd. Aan de Korsjespoortsteeg vestigde Laurence Aëgerter enkele maanden in een voormalig bordeel achtereenvolgens een openbaar zwembad, een Turkse snackbar, een openbare bibliotheek en nog zo wat.

Aan het Oudekerksplein vervaardigt Ted Noten, onder de noemer Redlight Design, voor de prostitutie toepasselijke sieraden en andere voorwerpen, op de expositie deels in een handige automatiek tentoongesteld.

Ook is een preview te zien van een volgende maand te openen project van de trendwatcher Li Edelkoort in de Stoofsteeg, over het bordeel in de 21ste eeuw. In de opvatting van Edelkoort is dat bordeel een onderneming vol glamour, bizarre wensen en gestileerde schoonheid.

Wat al deze projecten gemeen hebben, is een zekere vertederde blik op de prostitutie: wat van gemeentewege bestreden wordt, komt in de kunst als nogal pittoresk en grappig tevoorschijn. Er is niet één aanklacht bij. Misschien maar goed dus, dat er ook nog die bordjes over het gemeentebeleid zijn, om ons aan de minder pittoreske aspecten van het leven op de Wallen te herinneren.

raymond van den boogaard