'Ratina Z begon altijd zachtjes te hinniken'

In zijn 35 jaar lange carrière won springruiter Piet Raijmakers vele prijzen. Zondag neemt hij afscheid bij Indoor Brabant. „Ik krijg nog steeds fanmail uit de hele wereld.”

Springruiter Piet Raijmakers (53) rijdt zondag bij Indoor Brabant voor het laatst de piste van een groot concours binnen. Een terugblik op zijn 35 jaar lange carrière.

Asten

„Het dorp waar ik geboren ben – en nog steeds woon. Ik was de zesde uit een gezin van negen kinderen. We hadden het niet breed, maar ik bewaar fijne herinneringen aan mijn jeugd. Opgroeien tussen de paarden, koeien, varkens, katten en honden: het bleek een goede basis voor mijn hippische carrière.”

Dorpssmid

„Daar kwam ik na de lts als knecht te werken. Ik leerde er van alles: lassen, weipompen maken, drinkbakken smeden, tractors repareren, paarden beslaan. Als één van de eerste dorpssmeden kwam mijn baas met een busje bij de mensen thuis. Via hem kwam ik in contact met mijn eerste sponsor. Die gaf Jelca in bruikleen, het paard waarmee ik kampioen van de Benelux werd. Vanaf toen kwam mijn carrière in een stroomversnelling.”

Stegen

„Mijn eerste internationale concours. Daar maakte ik kennis met topruiters als de Oostenrijker Hugo Simon. Gek genoeg voelde ik mij helemaal niet geïntimideerd. Ik wilde, als ambitieuze achttienjarige jongen, winnen. En dat deed ik ook! ‘Wie ben jij precies’, wilde Simon na afloop van het concours weten. ‘Een boerenzoon die graag wil paardrijden’, antwoordde ik. Dat baarde nogal wat opzien.”

Zangersheide

„Lange tijd was het mijn droom om op de stoeterij van Leon Melchior te werken. Een verdienstelijk zakenman, met een schat aan ervaring. Toen ik eenmaal een vaste waarde was geworden voor het Nederlandse springteam, kwam eindelijk de vraag: ‘Wil jij bedrijfsleider worden?’ Ik kreeg een aantal klassepaarden onder mijn hoede en werd kopman van zijn ruiterteam. Al snel volgden de internationale successen.”

Ratina Z

„Het mooiste paard dat ik ooit onder mijn zadel heb gehad. Ik zag haar eind jaren tachtig voor het eerst, op een landelijk concours. Een ongeleid projectiel, maar oh wat sprong ze mooi. ‘Een kampioenenpaard’, zei ik tegen mijn vrouw – niet wetende dat zij mijn leven ingrijpend zou gaan veranderen. Ratina had een ijzersterk lichaam. Ze kon dingen waar andere paarden moeilijk over doen. In die zin doet ze me wel eens denken aan Totilas [het paard van dressuurruiter Edward Gal]. Onverslaanbaar in goeden doen. Een echte vedette. Dat zij na de Olympische Spelen in Barcelona aan Ludger Beerbaum werd verkocht, deed mij pijn. Ja, ik durf best te zeggen dat ik er wakker van heb gelegen. Niet omdat zij voor 2 miljoen mark naar de concurrent ging – in tegendeel, ze had het niet beter kunnen treffen – maar omdat ik erg aan haar was gehecht. In de jaren daarna heb ik Ratina [nu 29 jaar] vaker tijdens concoursen opgezocht. Als ik in haar buurt kwam begon ze altijd zachtjes te hinniken. Mooi hè.”

Avenue Concorde

„Aan de vooravond van het EK in La Baule liep ik met wat bekenden door de Franse stad toen mijn blik viel op een straatnamenbord. ‘Concorde’, riep ik tegen collega Eric van der Vleuten. ‘Da’s dezelfde naam als jouw paard!’ Ik vatte het idee op om het bordje mee naar huis te nemen, maar het zat te degelijk in elkaar. Vijftig meter verderop werden we alsnog door de gendarmerie ingerekend wegens vandalisme. Door die actie was ik maar net op tijd in de ring voor mijn teamoptreden. Dat we die dag alsnog goud hebben wonnen is eigenlijk een klein wonder.”

Barcelona

„De plek waar ik in 1992 met Ratina olympisch teamgoud en individueel zilver won. Een belangrijke prestatie, want daarmee bewees ik voor het eerst dat ik met de wereldtop mee kon als ik over een goed paard en plan beschikte. Ik was destijds nummer vijf van de wereld, maar had nog nooit een grote uitschieter gemaakt. Toen, in die piste van Barcelona, vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Met tranen in de ogen heb ik een ereronde gemaakt. Wát een warm bad! Nog steeds krijg ik fanmail vanuit de hele wereld. De een wil een hoefafdruk, de ander een handtekening. Pas sinds mijn schouderblessure [die Raijmakers vorig jaar opliep] heb ik tijd om op alle verzoeken in te gaan die met olympisch succes komen. Dat financiële gewin is iets van de laatste tijd.”

Optical

„De dood van Optical in 2007 was zonder twijfel het dieptepunt in mijn carrière. Aanvankelijk leek er weinig aan de hand toen de hengst zich blesseerde tijdens een wedstrijd in Toronto. Maar het scheurtje in zijn elleboog moest wel worden geopereerd. Het paard draaide na de narcose om zijn voorbeen, maar het vergat dat been op te tillen. Door de kracht van het dier brak het zelf zijn been op tien plaatsen. Ik was er letterlijk ziek van. Heb zelfs overwogen een punt achter mijn carrière te zetten. Tot collega Michael Whittaker mij voorhield dat ook deze tegenvallers bij onze sport horen. Met pijn in het hart hebben we Optical laten inslapen.”

Indoor Brabant

„Indoor Brabant heeft het altijd goed met mij voor gehad; als jonge ruiter kreeg ik de kans mij daar te bewijzen. Hoe mijn afscheid zondag precies verloopt, weet ik niet. Ze hebben me alleen gevraagd of ik met mijn paard de piste in wil rijden. Niet mijn stijl, maar ik laat het maar over me heenkomen.”