Jeff Bridges is in zijn eentje reden om de film te zien

Crazy Heart

Regie: Scott Cooper. Met: Jeff Bridges, Maggie Gyllenhaal, Colin Farell. In 5 bioscopen. ***

Filmcritica Pauline Kael zag het in 1973 al. „Soms is Jeff Bridges in zijn eentje genoeg reden om een film te zien.” Kael schreef over The Last American Hero. Het kon 37 jaar later over Crazy Heart gaan.

Veel in deze film over de verlopen countryster Bad Blake is op het banale af. Een in drank en zelfmedelijden afgegleden muzikant ontmoet een vrouw. Nieuwe hoop, dan terugval en crisis, want Blake moet wel zijn demonen uitdrijven: whisky en rancune over het sterrendom van leerling Tommy Sweet (Colin Farell).

De eenzame cowboy rijdt in zijn gebutste auto Old Bess over prairies van café naar bowlinghal, soms een zonsondergang tegemoet. Tokkelt gitaar in broeierige motelkamers, het zonlicht gefilterd door oranje gordijnen, een volle asbak en een fles McClure’s binnen handbereik. Neuriet gruizig zijn (Oscar winnende) oudemannenblues The Weary Kind. Laat zich zijn grijze fans en groupies vermoeid aanleunen zonder nog connecties te maken. Tot de jonge journaliste Jean (Maggie Gyllenhaal), met schattig zoontje, een venster opent naar een ander leven.

Maar Bad Blake is Jeff Bridges. En dat maakt een wereld van verschil. Hij transformeert dit voorspelbare script tot een vrij goede film. Welke morsige oude man met overgewicht zet zo innemend een vereenzaamde charmeur neer? Bridges bemoeide zich overal mee in deze voor hem geschreven film van debutant Scott Cooper. Hij verzon de veelzeggende details: dat Blake zijn net iets te strakke spijkerbroek steeds dichtknoopt als hij uit de auto stapt bijvoorbeeld. Alleen daar gunt hij zijn pens de ruimte. „The guy is in denial”, aldus Bridges.

Ook de voor een Oscar genomineerde Maggie Gyllenhaal verdient een compliment: haar combinatie van geamuseerde verleiding, kwetsbaarheid en argwaan houdt het duet met de oude Bridges geloofwaardig. Jammer dat het script haar zo tuttig maakt.

Coen van Zwol