Een middelmatig deel drie van de Millennium-sage

Millennium 3: Gerechtigheid

Regie: Daniel Alfredson. Met: Noomi Rapace, Michael Nyqvist. In: 39 bioscopen ***

Waar waren we gebleven? Na haar poging tot vadermoord recupereert onze heldin, de punkhacker Lisbeth Salander, van een schotwond in haar hoofd. Verderop in de gang ligt haar vader en kwelgeest Aleksandr Zalatsjenko, ook zwaargewond. En ergens in Stockholm zint een losgeslagen tak van de Zweedse geheime dienst op maatregelen.

In deel drie van zijn Millennium-sage knoopte schrijver Stieg Larsson de eindjes aan elkaar en verklaart de troebele levensloop van Salander vanuit een sinister bureaucratisch complot. Het kleine grut van eerdere delen – verkrachtende voogd, seriemoordenaar, malafide miljardair – maakt plaats voor een machtig, Gladio-achtig reliek uit de Koude Oorlog.

Nadeel is dat Salander, vertolkt door de felle Noomi Rapace, lang een passieve rol speelt. En dat het in de wedloop om haar voor nieuw onrecht te behoeden iets te snel duidelijk is dat de zachte krachten zegevieren over de rechtse samenzwering. Je zakt dan tevreden achterover terwijl het recht zijn loop neemt.

De Zweedse regisseur Daniel Alfredson levert in deel drie opnieuw een visueel en dramatisch wat vlak product af waarin met name de schurken weinig reliëf krijgen. Informatie komt vaak tot ons via gesprekken en boswandelingen. Eén schurk komt wel goed uit de verf: Salanders psychiater dr. Teleborian, een huichelachtige friemelaar. Salander vloert hem in de finale, en dat is toch een waardig besluit van een filmserie die na het sfeervolle, lugubere eerste deel van regisseur Oplev middelmatig werd voortgezet door Alfredson.

Coen van Zwol