In de hoop dat ze op een ordelijke stapel zouden neerdwarrelen

In een reclamespotje dat nu regelmatig uitgezonden wordt, loopt een man naar zijn boekenkast en pakt er drie ordners tegelijk uit. Op de ene ordner staat ‘Belas’, op de volgende ‘ting’ en op de laatste ‘09’.

De man gaat vervolgens in een kamertje zitten met Belas, ting en 09, en gaat lekker op internet zijn aangifte doen.

Wat een leven. Wat een ordners.

Die man heeft niet onlangs van zijn belastingman te horen gekregen dat de aangifte van 2008 nu toch echt af moet zijn. Die man heeft daar toen niet een fysieke reactie op gehad, een fysieke reactie die, dat moet ik er even bij zeggen, onaangenaam was. Die man is toen niet naar zijn werkplek gerend om alle bonnetjes, brieven, kindertekeningen, doedels en exotische theezakjes die hij in zijn leven heeft verzameld, vertwijfeld in de lucht te gooien, in de hoop dat ze op een ordelijke stapel zouden neerdwarrelen, gerangschikt op jaar.

Die man bewaart zijn administratie niet in een douchehokje.

Ik wel. Ik bewaar mijn administratie sinds enige tijd in een douchehokje.

Het is een lang verhaal – het kantoor waar ik een werkplek huur, verhuisde, en mijn administratie belandde toen op de een of andere manier in een douchehokje – en op zulke verhalen zit de Belastingdienst niet te wachten. Toch helpt het niet, als je administratie in een douchehokje ligt. In plaats van in drie ordners.

Het fijne aan zo’n douchehokje dat uitpuilt van papieren is dat je bij de aanblik wél denkt: nou, ik heb zoveel papieren bij elkaar verzameld, daar zitten vast wel al mijn bankafschriften, Belangrijke Bonnetjes en jaaropgaven van 2008 tussen.

Alles, alles ging ik in een ordner doen. Van een tandartsrekening voor een gaatje in mijn kies, en alle aanmaningen van die rekening, tot een contract van het asiel waarin stond dat ik afstand had gedaan van Wizzy en Woezy, twee katten die ik in 2008 bij dat asiel had geadopteerd maar die gevaarlijk en gestoord bleken te zijn.

Dus nu heb ik, na twee dagen ploeteren, een dikke, indrukwekkende ordner, met tabbladen waarop zakelijke trefwoorden staan als ‘T-Mobile’ en ‘Leuke ansichtkaarten’.

De bankafschriften, de Belangrijke Bonnetjes en de jaaropgaven van 2008 heb ik echter nergens gevonden. De Belastingpaniek zet dus gewoon door en zal de rest van mijn lente beheersen.

Maar als iemand met Wizzy en Woezy aan komt zetten, kunnen ze niks tegen me beginnen.