Accenten

Wanneer spreek je een taal vloeiend? In Nederland betekent een taal vloeiend spreken geloof ik dat je vrijwel geen accent hebt, dat je droomt in die taal en dat je alles meteen begrijpt.

In Amerika wordt met vloeiend iets heel anders bedoeld. Als je ‘fluency’ hebt in een vreemde taal, dan betekent dat dat je jezelf min of meer begrijpelijk kunt maken. Dat mag met handen en voeten, je mag heel veel fouten maken, zo lang je maar begrepen wordt.

Dat is voor buitenlanders een prettige situatie, want je wordt al heel snel de hemel in geprezen. Amerikanen zijn ook niet te beroerd om te zeggen dat je ‘perfect’ Engels spreekt. Ook als dat echt, echt, echt niet zo is.

Daarnaast zijn Amerikanen dol op accenten. Op het moment dat je net het gevoel hebt dat je echt heel erg Amerikaans uit de hoek aan het komen bent, kan je gesprekspartner je vertederd aankijken en verklaren: „I think your accent is absolutely charming!” Charming, dat is wat Amerikanen over accenten denken.

Niet alle accenten, overigens. Een Mexicaans accent wordt hier niet zo heel erg charming gevonden, want dat riekt te veel naar ‘immigrant’ en ‘economische malaise’.

Het andere accent waar Amerikanen niet zo veel mee hebben is het Brits-Engels. Dat wordt gezien als arrogant, bekakt en uit de hoogte. Twee Britten zijn regelmatig op de televisie te zien. De ene is Gordon Ramsey, wiens werk het is om restauranthouders uit te schelden. De andere is Simon Cowell, die kandidaten bij American Idol aan het huilen maakt. Enerzijds vinden Amerikanen het wel interessant dat deze Britten „tell it like it is”, maar ze vinden het ook de twee grootste klootzakken op aarde. Brits Engels riekt dan weer (ook na meer dan tweehonderd jaar) te veel naar ‘kolonisator’.

Met een Nederlands accent zit je hier echter goed, want Nederland doet er toch niet toe. Charming.

Paulien Cornelisse