Ik ben inmiddels behoorlijk geïnvolveerd in haar leven

Weet je nog dat in 2008 iedereen een weblog had? Dat was natuurlijk idioot tijdrovend, en daarom zijn er nu allemaal doodlopende weblogs die abrupt eindigen met een mijmering over Dubbeldrank of een foto van een komisch verkeersbord in Polen, om nooit meer vervolgd te worden. Twitteren blijkt veel handiger, want je hoeft alleen maar cryptische tekstjes te schrijven zoals ‘@mientsjuh Ja joh en die paraplu dan!’, en daarmee maak je dan deel uit van een belangrijke mondiale beweging.

Hoe log de overgebleven weblogs nu ook lijken, ik vind sommige leuk om te volgen.

Tegenwoordig ben ik verslaafd aan het blog van Brinja, een Kopenhaagse vrouw die ik niet ken. Ik weet niet hoe ik bij Brinja belandde, maar ik ben inmiddels behoorlijk geïnvolveerd in haar leven.

Brinja is ongeveer even oud als ik, maar daarmee houden de overeenkomsten op. Brinja heeft een eigen winkel, waarvoor ze zelf kleding en haarstrikjes maakt. Thuis knutselt ze aan een perfect schaalmodel van haar appartement, met meubels en al. Verder heeft ze een vriend die Anders heet, een baby op komst – voor wie ze sokjes en truitjes breit – en een schare vrienden met wie ze vaak lekkere dingen gaat eten. (Haar meest recente post heet dan ook ‘Smørrebrød’.)

Ik ben dus dodelijk jaloers op die Brinja. Een eigen winkel. Werken aan een miniversie van je eigen huis. En smørrebrød. Dat is, kort samengevat, toch wel zo’n beetje mijn ideale leven.

Het is niet goed voor me om haar site te bekijken, want dan zie ik weer dat ze op de bank zit met gezellige kousen aan, breiend aan een babymuts. Vooral dat knutselen zit me dwars. Ik denk namelijk altijd dat ik ook het knutselgen heb – daarom zit ik al jaren op breiles – maar feitelijk heb ik nog nooit een trui afgebreid.

Brinja doet dat wel. En meer. Hoogzwanger, met een winkel om te runnen, heeft ze onlangs nog van vintage behangpapier allemaal opbergdozen gemaakt. Deed ik dat maar, in mijn spaarzame vrije tijd. Maar die verdoe ik door 1. te Fundaën. 2. in de sportschool over een loopband te rennen – nou ja, lopen en 3. uitputtend de weblogs van Deense vrouwen te bekijken.

In die tijd heeft Brinja alweer een Alvar Aalto-stoel voor haar minihuis nageknutseld.

Toch ga ik bij haar kijken. Elke dag. Zo krijg ik mijn shot jaloezie. We wisten het allang: internet brengt het slechtste in mensen naar boven. Gelukkig weet Brinja zelf van niets.