You are so hot

Er is een verband tussen lingerie football, Nancy Pelosi en Amerika’s sekspoes van het moment: Rielle Hunter.

Lingerie football komt op hetzelfde neer als football, alleen zijn de spelers vrouwen in lingerie. Er is hier een Lingerie Football League. Wedstrijden komen op televisie. De speelsters dragen helmen, de brede schouderbeschermers, maar geen shirt, zodat hun behaatjes goed te zien zijn. Lingerie football is „vernederend voor vrouwen, voor football en voor lingerie”, stelde mijn favoriete vrouwenblog doubleX. Waaraan de auteur grijnzend toevoegde dat lingerie football Amerika verrijkt, want sport was eigenlijk het enige hoekje van de maatschappij waar seksuele aantrekkingskracht nog niet van even groot belang was als talent.

Ja. Denk aan de wulpse nieuwslezeressen hier. Of aan de sexappeal van politici. Obama in zwembroek. De overspelige John ‘You are so hot’ Edwards. En let u ook even op Nancy Pelosi? Hoe kan iemand het Huis van Afgevaardigden voorzitten en tegelijk op haar zeventigste willen lijken op een pin-up? Van alle cosmetische ingrepen die haar hier de bijnaam Nancy ‘stretch’ Pelosi opleverden, begrijp ik nog minder dan van lingerie football. Extra verwarrend is dat Pelosi deze week, in de schijnwerpers voor een nieuw zorgstelsel, plotseling gekleed ging als Barack Obama.

Tot me bo-tax en tan-tax te binnen schiet. Bo-tax, een woordspeling op botox, is een belastingverhoging van 5 procent op cosmetische chirurgie, die serieus was voorgesteld in het voortdurende gemarchandeer rond het zorgstelsel. Ik wilde daar een stukje over schrijven. Het interessante is namelijk dat juist de voorzitter van de feministische National Organization for Women, Terry O’Neill, tégen bo-tax is. In het door seksualiteit geobsedeerde Amerika, redeneerde zij, zijn vrouwen van middelbare leeftijd namelijk kansloos en wie hier met de mannen mee wil blijven doen, zie Pelosi, móét op zekere leeftijd wel onder het mes. Het stukje is er niet gekomen, het lukte me niet O’Neill te spreken te krijgen, omdat zij steeds aan het lobbyen was op Capitol Hill. Tegen de bo-tax. En met succes: bo-tax is nu uit het nieuwe zorgplan geschrapt. Dit ten gunste van de tan-tax: een belastingverhoging van 10 procent voor zonnebanksalons, juist nu een donkere huidskleur dankzij Obama weer en vogue is. Eigenlijk heeft het een voortreffelijke logica, want zonnebanken, daar krijg je maar rimpels van.

Terry O’Neill zei het al: Amerikanen zijn geobsedeerd door seksualiteit. Dat is geen nieuws, het is een levenswijze. The Washington Post signaleerde eind vorig jaar een verschijnsel dat samenhangt met de opkomst van laptops en iPhones in het openbare leven: het ongewild consumeren van porno, omdat bijvoorbeeld uw buurman in de metro of het vliegtuig ernaar kijkt. Veel auto’s zijn hier ook uitgerust met dvd-spelers. Een vrouw vertelde The Post hoe ze in de file gedwongen getuige was van „some really acrobatic stuff” op het beeldschermpje in de auto voor haar. Dit is een kennelijk zo algemeen verschijnsel dat verscheidene staten wetgeving hebben bedacht om het te voorkomen. En een naam: drive-by porn.

Porno heb je hier dus ook in de politiek. Zie de grote aandacht die blijft uitgaan naar Rielle Hunter, de minnares van voormalig Democratisch presidentskandidaat John Edwards. Eerst bleek er een kind te zijn. Toen een seksvideo. En nu praat Hunter voor het eerst over „Johnny”, in het tijdschrift GQ. Wat gebeurde er tussen hen sinds haar fameuze openingszin: „You are so hot?” Spraakmakender dan haar tekst in dat blad zijn de foto’s. Nu ik erover nadenk, vat vooral één foto het dubbelhartige geslachtsleven van Amerika adequaat samen. Kijkt u even mee? Rielle Hunter, gekleed in slechts een parelketting en een maagdelijk wit overhemd, zit met de benen licht gespreid op het bed van het kind dat ze met John Edwards kreeg. Dit is al een combinatie van onzedelijkheid en onschuld om even op je te laten inwerken. Rielle Hunter: het door seks geobsedeerde Amerika. Het bed: puriteins, onschuld verheerlijkend Amerika. Niet toevallig toont de foto ook precies de twee uitersten waartussen Amerikaanse vrouwen, en Nancy Pelosi, manoeuvreren. Rechts sekspoes Rielle Hunter. Links die grote knuffel: Dora the Explorer, het onafhankelijke meisje dat met een rugzakje de wereld verkent. De educatief verantwoorde Pippi Langkous van de eenentwintigste eeuw.

Een comité van invloedrijke Amerikaanse psychiaters ziet ‘hyperseksualiteit’ nu als een nieuwe ziekte: „Een aanzienlijke hoeveelheid tijd wordt verbruikt met seksuele fantasieën en impulsen, en met het plannen van en zich inlaten met seksueel gedrag.” Het comité werkt aan een herziene editie van het Amerikaanse standaardwerk voor geestesziekten, de ‘Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders’ en wil hyperseksualiteit daaraan toevoegen. De farmaceutische industrie houdt dit altijd goed in de gaten. Na zo’n toevoeging komt in de regel een reeks nieuwe geneesmiddelen op de markt.