Shit happens

Ik zit te dutten in een lege eersteklas-coupé. De klap van de automatische deur wekt me. Zware voetstappen, stilte. Een man met petje en capuchon buigt zich over me heen. In een reflex grijp ik mijn tas en deins achteruit. De man pakt de Metro van de bank: „U permitteert?” en loopt hoofdschuddend en tongklikkend verder. „Shit happens”, hoor ik hem nog mompelen. Ik schaam me dood voor mijn reactie. Ik graai mijn spullen bij elkaar en loop door de trein, op zoek naar hem om mijn excuses aan te bieden. Ik moet uitstappen voor ik hem gevonden heb. De trein vertrekt weer en ik zie hem achter een treinraampje. Ik zwaai. Hij zwaait breed lachend terug. In zijn andere hand houdt hij mijn e-reader omhoog.

mariet singels