Hordenloop van zwerfwolf

De spannendste natuurdocumentaires worden niet gemaakt, de mooiste dierenverhalen niet geschreven. Waarom niet? Omdat er nooit filmmakers of schrijvers bij zijn wanneer dieren hun mooiste avonturen beleven. Misschien is er nu, terwijl je dit leest, een titanengevecht gaande tussen een walrusjong en een woeste ijsbeer. Misschien cirkelt nu een reislustige Nederlandse reiger boven de Mount Everest, ’s werelds hoogste berg. Je weet het niet, maar het kan.

Soms is een glimp genoeg om te weten dat een dier een fantastisch avontuur moet hébben beleefd. Zo troffen Spaanse biologen in de beboste bergen van Catalonië, in het oosten van Spanje, een wolvendrol aan. Daaraan is op het eerste gezicht niets geks, want het aantal wolven in het westen van Spanje is de afgelopen dertig jaar gegroeid. Al zwervend kan er dus best eentje in het oosten terecht zijn gekomen.

Die biologen hebben de poep onder de loep genomen en uit het DNA daarin leidden ze af dat het een wolvin was afkomstig uit… Italië! Nu zijn ook de Italiaanse wolven in aantal gegroeid waardoor ze de grens met Zwitserland en Frankrijk zijn overgestoken. Zo zitten ze in de Franse Alpen, maar dat is nog altijd zevenhonderd kilometer van Spanje.

Pak er maar eens een kaart bij, of beter nog Google Earth, en kijk hoe de wolvin moet hebben gereisd. Door de bergen en bossen van de Provence, over de A51-autobaan van Marseille naar Gap, over de autobaan E15, de Route du Soleil waar in de zomer altijd files vakantiegangers staan. Slechts een klein stukje verder stroomt de brede Rhône, waarover de wolvin moet zijn gezwommen. En dan liggen er nog twee autobanen voordat Catalonië in zicht komt.

Een hordeloop van autobanen en brede rivieren. Precies zo een ligt ook tussen de wolven in Duitsland en het bos bij jou in de buurt. Je weet het niet, maar het kan. Menno Steketee