Hoge hakken, lonkende liedjes

Voor een voormalig goochelassistente is Paloma Faith uitermate onhandig. Haar blauwe cape zit in de weg, haar zwarte handschoen zakt af, de microfoonstandaard valt om. Maar de grootste brekebenen zijn haar hakken. De Britse zangeres draagt zilverwitte plateauzolen, terwijl ze dat niet zou moeten doen. Een paard gaat nog eleganter de trailer in dan Paloma Faith de kleine showtrap op het podium van Paradiso beklimt.

Die onhandigheid kan worden vergeven en vergeten als de muziek overdondert. Maar dat doet ze niet. Cape, schoen en standaard leiden de Britse zangeres en haar publiek vooral af van waar het om draait: muziek.

Paloma Faith brak vorig jaar door met haar debuutalbum Do you want the truth or something beautiful? Ze viel op door haar krachtige stem, poppy geluid en theatrale voorkomen. De singles Stone Cold Sober en New York werden hits. Haar optreden in de Amsterdamse Paradiso, vorige week vrijdag, was het grootste tot nu toe, zei ze zelf. „De rest van Europa loopt achter bij Amsterdam.” De zaal joelde.

Op het eerste gehoor kan Paloma Faith aansluiten in de rij Duffy en Gabriella Cilmi. Met een krachtige stem, en een hang naar nachtclubachtige jazz uit de vorige eeuw, zet ze een soulvol geluid neer. Haar inspiratie haalt ze bij Billie Holiday en Etta James, maar ook bij The Beatles. In Paradiso speelde ze naast eigen nummers ook songs van haar voorbeelden.

Maar dat Paloma Faith niet uit de verf kwam, lag niet alleen aan die hoge hakken. Faiths stem blijkt live vooral hoog en hard te zijn – en bij vlagen onaangenaam schel. Het was een domper voor een vrouw wier debuutalbum lang niet slecht klinkt.

Lady Gaga loopt beter op hakken. Op duizelingwekkende hoogte schrijdt de zangeres/performer in haar nieuwe videoclip een vrouwengevangenis binnen, waarna potige bewaaksters haar de kleren van het lijf rukken en in leer gestoken lesbo’s haar ongegeneerd in het kruis betasten – waar dan het nieuwste Virgin-mobieltje uit valt, een vorm van vergaande product placement, maar dat terzijde.

De video, met een belangrijke bijrol voor haar collega Beyoncé, imponeert vooral als modespektakel. De clip, eigenlijk is het een minifilm van negen minuten, toont hoeden als telefoons en jurken als standbeelden. Voor het overige ontbeert de clip een verhaallijn en is het bijbehorende liedje Telephone nietszeggend. Maar die kritiek zal Lady Gaga een zorg zijn. De clip werd in de eerste vijf dagen al vijftien miljoen keer bekeken.

Ook de Noorse Annie beweegt zich op hoge hakken voort. Haar tweede plaat Don’t stop is al een tijdje uit. Annie lijkt met haar hartvormige jurk en ketting van rode lipsticks een kloon van Gaga. Maar Annie was er voor Lady Gaga – al heeft haar laatste album een tijd op zich laten wachten.

Don’t stop bevat een dozijn aanstekelijke elektronische popsongs; openingsnummer Hey Annie zet de toon.

De liedjes lonken zowel naar de dansvloer als naar je iPod – voor op de fiets, met je jas open en, ja, met je nieuwe hakken aan.