Gemengd feminisme nu minder verdacht

De tweede feministische golf begon in Nederland in 1969 met de ludieke acties van Dolle Mina. De actiegroep floot op straat mannen na en eiste openbare toiletten voor vrouwen. Omdat de actievoerders goede mediacontacten onderhielden, bijvoorbeeld met Charl Schwietert van KRO’s Brandpunt, werden veel van die manifestaties gefilmd.

Dat amusante archiefmateriaal vormde dan ook een cruciaal element in de aflevering van Andere tijden (NPS/VPRO) over opkomst en ondergang – door onderlinge twisten – van Dolle Mina. Samensteller Annegriet Wietsma haalde de meeste van de oprichters voor de camera en onthulde zo een geheim dat in kleine kring wel bekend was.

Aan de wieg van de acties stonden bijna evenveel mannen als vrouwen, en het aandeel van de mannen in de ideologische discussies was vermoedelijk het grootst. Alleen voor de camera die destijds de acties vastlegde, stelden mensen als Alex Korzec en Huub Philippens zich enigszins verdekt op. Het aandeel van de mannen zou een voorname splijtzwam worden bij de snelle radicalisering van de beweging.

In onze tijd, onder meer gekenmerkt doordat mannelijke machthebbers zeggen vrijwillig de haren uit het afvoerputje te gaan halen, is het gemengde feminisme minder verdacht geworden. In De wereld draait door (VARA) pleitten dan ook televisiepresentator Prem Radhakishun en journalist Margriet van der Linden (Opzij) gezamenlijk voor de benoeming van een vrouw tot burgemeester van Amsterdam. De ondoorzichtigheid van zulke benoemingen maakt dit burgerinitiatief lastig. Zeker is dat zich onder de meest genoemde kandidaten toch al veel vrouwen bevinden.

Een rolwisseling waar ik me veel van had voorgesteld betreft het derde seizoen van de reality show over uitbehandelde jonge kankerpatiënten, Over mijn lijk (BNN). De eerste twee werden gepresenteerd door Patrick Lodiers, die zeer ongemakkelijke gesprekken voerde, met de dood voor ogen. Lodiers zei het te zwaar te vinden om ermee door te gaan. Yvon Jaspers, de succesvolle spil van Boer zoekt vrouw (KRO), meldde zich direct aan en wilde graag bewijzen ook heftiger kost aan te kunnen.

Het lijdt nauwelijks twijfel dat Jaspers een spontaner en meer empathische interviewer is dan Lodiers. In dit geval is dat niet louter een voordeel. Ze praat gezellig met Maartje (31), die bruidsjurken past zonder trouwplannen, of met Pieter Jan (15), die vermoedelijk zijn laatste verjaardag viert. De scherpe kantjes worden zo een beetje afgeslepen en ik kreeg heimwee naar de schrijnende onmacht van Lodiers, die de dreiging tastbaarder maakte.