Nederlandse wet reist met artsen mee op vakantie - of toch niet?

artsenbuitenlandDokters, maak in het buitenland je beroep niet bekend! Voor je het weet dienen Nederlandse toeristen na terugkeer een klacht tegen je in. Deze waarschuwing geven een medicus en een gezondheidsjurist naar aanleiding van een uitspraak van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg in Eindhoven.

Aanleiding is deze uitspraak van alweer een jaar geleden, waarover op 8 april in hoger beroep het Centraal Tuchtcollege zal oordelen. Een Nederlandse internist was in 2008 op wandeltrektocht in Nepal. De internist kreeg daar een aanvaring met een Nederlandse toerist uit een andere groep die toevallig van dezelfde afgelegen overnachtingsplaats gebruik maakte. Deze toerist vroeg de internist, die net acht uur in de bergen had gelopen, om medische hulp omdat zijn vrouw met een ernstig bezeerde pols in het kamp was aangekomen. Die wimpelde dat af met de mededeling als internist niets van botten te weten. De internist was zich aan het opfrissen en vond de toestand niet acuut. De vrouw was aan komen wandelen, de arm zat in een mitella. Zoekt u toch een andere dokter, was zijn advies. Dat viel niet goed bij de toerist. Die slaagde er weliswaar een andere arts te vinden - zijn vrouw kreeg adequate hulp en wist na twee dagen ook een ziekenhuis te bereiken.

Maar tegen de Nederlandse internist diende hij na terugkeer in Nederland een klacht in. Bij het Regionaal Tuchtcollege in Eindhoven. En die maakte korte metten met de internist. Lees daarvoor op blz. 3 van de uitspraak onder het kopje ‘De overwegingen van het College’ dat de internist in Nepal zijn artseneed schond èn de wet op de Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg. Hij kwam er met een waarschuwing af, onder meer omdat hij tijdens de zitting vertelde achteraf ‘ongelukkig’ te zijn met zijn eigen gedrag.

Op het NJBlog leggen de internist  Renée Barge en de gezondheidsrecht hoogleraar Aart Hendriks uit dat volgens hen deze uitspraak de prullenmand in moet. Het tuchtcollege uit Nederland is helemaal niet bevoegd om te beoordelen wat Nederlandse artsen in het buitenland doen of laten, menen zij. Op hen zijn de regels van toepassing van het land waar zij werken. De toerist had dus moeten klagen bij de Nepalese gezondheidsautoriteiten.

Het was achteraf best ‘gepast’ geweest als de wandelende internist even naar de pols had gekeken. Maar dat zijn fatsoensnormen, geen dwingende wettelijke regels. Als de tuchtrechter Nederlandse regels echt gaat exporteren dan weten zij nog wel een paar andere Nederlandse artsen in het buitenland die dan voor toezicht in aanmerking komen.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.