Mag ik deze tango van u? Nein!

Duitsland doet het goed en dat is slecht. Vinden ze in Frankrijk. Sterker nog: Duitsland zou het slechter moeten doen om goed te zijn. Verwarrend? Dat vinden de Duitsers ook.

De Franse minister van Financiën, Christine Lagarde, opende deze week onverbloemd de aanval op het economische succes van Duitsland. Kort gezegd: de Duitsers sparen Europa kapot, terwijl ze zelf goede sier maken als exporteur van wereldformaat.

De Duitsers zouden, stelde Lagarde, minder moeten sparen en meer moeten consumeren. Op die manier zouden de Europese buren hun export kunnen vergroten. Lagarde in de Financial Times: „It takes two to tango.”

Duitsland is onlangs weliswaar de titel Wereldkampioen Export kwijtgeraakt aan China, maar heeft nog steeds een handelsoverschot van formaat. Hogere Duitse lonen en minder fixatie op tekortreductie zouden, denkt Lagarde, de Duitse consumptie kunnen aanwakkeren en de export kunnen afremmen.

Voor Duitsers wordt het langzaam moeilijk te volgen. Acht jaar geleden werd Duitsland op de korrel genomen als een trage, verouderde samenleving met veel te hoge lonen. Duitsland was de zieke man van Europa die het hele continent afremde.

Toenmalig kanselier Schröder werd die kritiek al snel beu, maar Duitsland veranderde wél. De sociale zekerheid werd versoberd, bedrijfsleven en bonden hielden de loonontwikkeling in toom, de overheidsschuld daalde. De export trok Duitsland uit het dal.

Onevenwichtigheid in de eurozone is hinderlijk, maar het is niet bijster slim de machtigste deelnemer op deze manier tot meer samenwerking te bewegen. Frankrijk mengt zich niet alleen in gevoelige Duitse aangelegenheden, maar vraagt het buurland ook om de nationale trots een opdoffer te verkopen. Bovendien, zegt Berlijn, heeft Frankrijk het eigen huis niet op orde.

Een econoom moest denken aan de fabel van de losbollige krekel en de ijverige mier. Er is hoop: het is een Franse fabel.

Michel Kerres