Pousseur intens brandpunt van opera 'Ismène'

Opera Ismène, door Compagnie Khroma, Marianne Pousseur en Georges Aperghis. Tekst: Yannis Ritsos. 16/3 Théâtre de la Balsamine, Brussel. Aldaar t/m 20/3. Inl: balsamine.be. ****

Uit het duister doemt een spierwit gezicht op, en dan een lichaam, geheel naakt. Ismène, zus van de fanatieke Antigone, dwaalt rond in haar herinneringen. Zo bloemrijk als ze vertelt over het verleden, zo verlaten blijft de ondiepe poel waarboven bloedrode lampen langzaam leeglekken.

Het tekent de kracht van het monodrama Ismène. De sensuele tekst van de Griekse dichter Yannis Ritsos (1909-1990) krijgt een sobere enscenering van Compagnie Khroma en regisseur Guy Cassiers, met Marianne Pousseur als beheerst maar intens brandpunt. Meer nog dan ‘sopraan’ is de Belgische Pousseur een theaterdier pur sang. En niet toevallig schrijft componist Georges Aperghis méér dan noten. Muziektheater is een geliefde arena, het schrijven voor specifieke uitvoerders zijn handelsmerk.

Dus mag Pousseur in het intieme Théâtre de la Balsamine in Brussel, zonder enige begeleiding, doen waar ze goed in is: fluisterzacht gesproken woord laten omslaan in plotse vocalises, fortissimo, om vervolgens een fragment van een kinderliedje aan te heffen. Het is de nostalgische verklanking van een bewogen leven én een protest.

Ismène werd als dochter en halfzus van de verdoemde Oidipous altijd omringd door onbuigzame helden die aan het noodlot ten onder gingen. Zelf ontweek ze principiële keuzes liever. Want waarom holle heroïek nastreven, als je aan de onvermijdelijke dood al genoeg omhanden hebt? Wat koop je voor roem als je er zelf niet meer bent?

In Ismène blijft ze als laatste achter, omringd door doden die steeds meer plaats innemen. Ze echoën spookachtig door verborgen speakers, terwijl Pousseurs eigen schaduw groeit. Na een spectaculaire uitbarsting, waarbij het uitgestrooide as woest opborrelt uit het water, beleeft ze een laatste opleving van begeerte waarna het duister definitief valt. Het geheugen is uitgeput.