Geaccepteerde pedofilie

De advocaat dr. Edward Brongersma (1911-1998) bezat alle kenmerken van een heer van stand: hij kwam uit een welgestelde familie, ging gekleed in driedelig pak (inclusief zakhorloge) en sprak in keurige, ietwat geaffecteerde volzinnen. Als typische representant van een lichting ‘doorbraaksocialisten’ werd hij al op 34-jarige leeftijd senator in de Eerste Kamer. Dat ging vier jaar goed, totdat Brongersma zich in juli 1950 opeens ‘om gezondheidsredenen’ uit de Kamer terugtrok.

Al snel bleek dat Brongersma betrokken was bij een zedendelict. Iemand had de jurist in zijn auto ‘betrapt’ met de 16-jarige tuinman van zijn ouders. Brongersma moest elf maanden de gevangenis in, want ‘ontucht’ met minderjarigen was verboden. Exit Brongersma, zou je zeggen.

Maar terwijl in onze tijd veroordeelde pedo’s zo goed als vogelvrij worden verklaard, kon Brongersma na zijn vrijlating een comeback maken: hij werd gekozen in allerlei academische besturen en nam in 1963 zelfs zonder problemen weer plaats in de Eerste Kamer.

Hij ontpopte zich tot een warm pleitbezorger voor afschaffing van het ‘ontuchtartikel’ in het Wetboek van Strafrecht. Met succes, want in 1971 werd de leeftijdsgrens voor seks met jongeren van hetzelfde geslacht teruggebracht van 21 naar 16 jaar. De tijden waren duidelijk veranderd; de seksuele revolutie was in volle gang. Brongersma vertelde zelfs publiekelijk over zijn seksuele voorkeuren: ‘Volwassen mannen zeggen mij erotisch helemaal niets. Een kind is de mens op zijn mooist.’ Het deed weinig stof opwaaien.

In de jaren tachtig en negentig veranderde het klimaat opnieuw. Na de Dutroux-affaire in 1996 was seks met minderjarigen zo’n beetje de ergste misdaad die je kon begaan. Maar Brongersma bleef de vrijwillige jongensliefde op televisie verdedigen, waarna boze kijkers de ruiten van zijn riante villa insloegen. Twee jaar later stierf Brongersma als een eenzaam man.

Even leek het alsof Brongersma’s ideeën nog voort zouden leven, en wel in het programma van de politieke Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Diversiteit. Maar deze ‘pedopartij’ kreeg zelfs niet genoeg steunverklaringen om aan de parlementsverkiezingen mee te kunnen doen en hief zichzelf eergisteren op.

De acceptatie van de denkbeelden van de heer van stand lijkt voorgoed tot het verleden te behoren.