De vreselijke twijfel en de vreselijke leegloop

Zou de paus, toen hij nog Joseph Alois Ratzinger heette en aartsbisschop was in München (waar zoals onlangs bekend is geworden in de jaren tachtig van de vorige eeuw talloze elfjarige roomse jongetjes en misschien ook wel meisjes door leden van de clerus onzedelijk zijn betast of nog erger) – zou hij misschien toen ook zélf..?

Ik krijg het niet uit mijn pen. Je wilt er niet aan denken, laat staan dat je het zou kunnen opschrijven. Paters, broeders, eenvoudige kloosterlingen, katholieke geestelijken van lagere rang, daar kun je je als het moet nog iets bij voorstellen, maar de Heilige Vader!

Mijn aandacht ging voor vandaag eigenlijk primair uit naar onze politiek, maar ik word steeds afgeleid. De aan- en opgeblazen hysterie over de brave Job Cohen, het voornemen van BNN om als Lijst 0 een jongerenpartij te beginnen, of de stroom deserteurs van de oude garde – hoe moet ik dat duiden? Wat zijn bijvoorbeeld de drukke bezigheden van iemand als Remkes dat hij geen tijd meer zou hebben om terug te keren in de Tweede Kamer? Loodgieterstassen heb ik hem zelfs als minister nooit zien dragen – volgens mij was hij altijd op vakantie in Thailand. En Jet Bussemaker? Heeft die geen man thuis die op de kinderen kan passen, en als die er niet is, had ze dan niet bijtijds van haar politieke werk (of van kinderen) moeten afzien?

Wouter Bos en Agnes Kant laat ik buiten beschouwing omdat die het niet zo goed konden, en dat nu ook eerlijk toegaven. Maar een man als Pieter van Geel? Kon het natuurlijk ook niet, maar blijkbaar was er in zijn fractie van 41 leden niemand die het meteen zag, en tegen hem zei: voorzitter, je kunt ’t niet.

Frank Heemskerk, Staf Depla, Laetitia Griffith – allemaal geen zin meer. Griffith bekende tegenover Pauw & Witteman schaamteloos dat ze er in nog eens een termijn ‘voor zichzelf geen spanning’ meer in zag. Voor zichzelf! Zijn er voor al die werkloze wachtgelders trouwens wel genoeg burgemeestervacatures?

Wat me de afgelopen weken opviel inzake de troosteloze seksuele misdrijfjes – ze laten me niet los – was de afwezigheid van onze aartsbisschop Eijk. Hij zweeg alsof hij Benedictus was. Alle bisschoppen schijnen de brief waarin ze spijt betuigden ex cathedra te hebben voorgelezen, en ze hadden er ééntje uitverkoren om voor de Journaal-camera te mogen. Maar dat was niet Eijk. Eijk is toch aarts, dat wil zeggen baas? Straks wordt-ie net als zijn voorgangers nog kardinaal, en moet hij naar het conclaaf als Benedictus onverhoopt overlijdt, en er extra reden is om onder Gods hoede een brandschone nieuwe kerkvorst te kiezen? Ik vroeg me overigens af of die briefvoorlezing nou betekende dat er sprake was van een mandement, zoals in 1954. Of is iets in de Roomse Kerk pas een mandement als er dingen worden verboden?

En Balkenende, om nog even terug te keren naar de politiek, gaat zo ver om een zetel als volksvertegenwoordiger te weigeren. Al vallen we er allemaal bij neer – hij wil nog één keer bewijzen (Balkenende IX?) dat hij een kabinet kan afmaken. Kent hij het verhaal van Churchill? Die begon in 1900 in het Lagerhuis, was op allerlei posten minister, raakte in de jaren dertig politiek ogenschijnlijk uitgeteld, werd in mei 1940 desalniettemin premier van het Britse oorlogskabinet, versloeg Hitler, verloor in juli 1945 daarentegen de verkiezingen van Attlee, en zat de volgende dag op een oppositiebankje in het parlement. Alsof het zo hoorde. Hoor je dat, Balkenende? Alsof het zo hoorde!

Maar de gedachte aan het staatshoofd van Vaticaanstad laat me niet los. Zou Antoine Bodar op kosten van De wereld draait door niet nog één weekje naar Amsterdam kunnen komen om ons helemaal gerust te stellen?

Lees alle eerdere columns van Jan Blokker op nrcnext.nl/blokker