De avond van Mourinho

Trainer José Mourinho won met Inter in de Champions League van zijn oude werkgever Chelsea (0-1).

Samuel Eto’o maakte het doelpunt op Stamford Bridge.

José Mourinho (47) is te kleurrijk om te haten. De Portugese coach van Internazionale is te eigengereid om hem volledig in het hart te sluiten. De fans van zijn voormalige club Chelsea juichten hem gisteravond in een volgepakt Stamford Bridge voor het duel in de Champions League hartstochtelijk toe. Na een 1-0 overwinning van Inter stapte Mourinho als een ingetogen winnaar van het veld. Inter schaarde zich voor het eerst sinds 2006 bij de laatste acht clubs. CSKA Moskou plaatste zich na een 2-1 zege in Sevilla ook voor de kwartfinales van de Champions League. Oud-VVV’er Keisuke Honda maakte het beslissende doelpunt.

Mourinho speelde met Inter Milaan in de achtste finales ook een beetje tegen zichzelf. Het Chelsea van de Italiaan Carlo Ancelotti is namelijk voor het overgrote deel door hem samengesteld. Spelers als John Terry, Frank Lampard, Michael Ballack en Didier Drogba vormen al jaren het geraamte van The Blues. Mourinho was voorbestemd om met Chelsea de eerste Champions League binnen te halen, maar kreeg na ruim drie seizoenen in september 2007 onenigheid met de Russische miljardair en clubeigenaar Roman Abramovitsj.

Mourinho’s opvolgers Avram Grant, Felipe Scolari, Guus Hiddink en Carlo Ancelotti borduurden de voorbije jaren voort op het succes van de Zuid-Europeaan. Chelsea was in 2008 heel dicht bij de droom van Abramovitsj. In de finale van de Champions League was Manchester United na penalty’s te sterk. Vorig seizoen voorkwam Andres Iniesta van FC Barcelona in de laatste minuut van de terugwedstrijd van de halve eindstrijd een stunt van interim-coach Hiddink. En nu is het Mourinho zelf die een einde aan de Europese aspiraties van Chelsea maakte.

De spelers en fans van Chelsea waren mede door het uitblijven van een groots succes hun voormalige coach niet vergeten. Mourinho, die zichzelf bij Chelsea eens omschreef als The Special One, maakte in aanloop naar de ontmoeting handig gebruik van de sentimenten. Hij herhaalde nog maar eens dat zijn vertrek niet aan hem had gelegen. Hij noemde Chelsea „zijn huis”. Mourinho had zich naar eigen zeggen graag in een rijtje geschaard met Alex Ferguson, Arsène Wenger en Rafael Benítez. De coaches van Manchester United, Arsenal en Liverpool die alle drie al een groot aantal jaren bij dezelfde club actief zijn.

Mourinho is er echter simpelweg de coach niet naar om pakweg een decennium dezelfde baan te houden. Daarvoor is de voormalige assistent van Louis van Gaal te eigenzinnig, te eigengereid en te extreem. Zolang de successen aanblijven loopt iedereen met hem weg, maar zodra het even wat minder gaat komt zijn gedrag in een ander licht te staan. Mourinho gelooft heilig in het aanwakkeren van het conflict. Hij houdt van scheldpartijen tegen scheidsrechters, collega-trainers of wie hem dan ook maar in de weg dreigt te zitten.

De coach, die in 2004 met FC Porto de Champions League won, werd in de zomer van 2008 vooral naar Inter Milaan gehaald om de club van internationaal succes te voorzien. De voetbalgrootmacht wist alleen in 1964 en 1965 de belangrijkste Europese beker te winnen. Vorig seizoen werd Mourinho in de achtste finales uitgeschakeld door Manchester United.

Drie weken geleden wist Inter Milaan in eigen huis te verrassen door thuis met 2-1 te winnen. Oogstrelend was het spel van de ploeg van Mourinho niet – daar stonden FC Porto en Chelsea onder zijn leiding ook allerminst bekend om – maar effectief was het wel. Mourinho viel gisteren tot verbazing van iedereen van zijn geloof door in Londen met drie spitsen aan te treden: Goran Pandev, Samuel Eto’o en Diego Milito. De eerste helft werd gekenmerkt door schaakvoetbal. Maar twaalf minuten voor tijd betaalde de aanvallende tactiek zich uit. Wesley Sneijder bediende Eto’o die koelbloedig het enige doelpunt van de wedstrijd maakte. De gefrustreerde Drogba kreeg vlak voor tijd nog een rode kaart voor natrappen. Het was de avond van Mourinho.