Niet de beste zanger, wel verrassend

cd klein-kunst

Freek de Jonge

Van A naar Z ****

Als het over Freek de Jonge gaat, gaat het zelden over zijn liedjes. Sinds hij dertig jaar geleden afscheid nam van zijn Neerlands Hoop-kompaan Bram Vermeulen, heeft hij nog wel gezongen, maar meestal vielen er in zijn vele soloprogramma’s geen liedjes meer te horen. Wat hij vocaal toch nog op de plaat zette, was altijd opgenomen tijdens een live-optreden.

Zo is de deze week verschenen cd Van A naar Z zijn eerste studioplaat in 32 jaar. Begeleid door een hecht popgeluid, waarin de veelzijdige gitaren van Cok van Vuuren de toon aangeven, bewijst Freek de Jonge in twaalf nieuwe liedjes dat hij ook op dit gebied nog kan verrassen. Dat hij nooit de grootste zanger van Nederland zal worden, staat vast. Soms dreigt zijn stem in de muziek ten onder te gaan en ook doet zijn klaaglijke intonatie niet altijd recht aan de tekst, maar bijzonder is deze inhaaloperatie wel. En ook intrigerend. „Mij zie je niet meer op de planken / ik ken mijn plaats, ik heb mijn eer / niemand kan nog om mij lachen / en ik om niemand meer”, zingt hij bijvoorbeeld. De Jonge wil blijkbaar niet eindigen als de zanger in een teder liedje dat uiteindelijk over Armand blijkt te gaan.

HENK VAN GELDER