Kapsoneskonijn loopt te traag

Jeugdtheater Een konijn van porselein door De Toneelmakerij, vanaf 5 jaar. Gezien 6/3 De Krakeling Amsterdam. Tournee t/m 30/05. Inl: toneelmakerij.nl. **

Een chagrijnig kapsoneskonijn speelt de titelrol in Een konijn van porselein van de Toneelmakerij. Hij krijgt geen genoeg van zijn eigen spiegelbeeld en beweegt zich, alleen als het moet, verveeld voort.

Schrijver en regisseur Ad de Bont vermeldt het nergens, maar de voorstelling is zichtbaar gebaseerd op het boek De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane, van Kate DiCamillo. Het is een verhaal met een moraal. Het porseleinen konijn vindt het niet bijzonder dat mensen van hem houden, want hij ís ook geweldig. Maar door tegenspoed leert hij verlies, verdriet, angst en liefde kennen. Het beeldje dat aan het begin van de historie een hart had zo koud als het porselein waarvan hij is gemaakt, krijgt gevoel. En is een beter konijn geworden.

Een konijn van porselein is een beeldend sprookje zonder tekst, of, zoals De Bont zelf zegt, een ‘theatraal prentenboek’. En net als in een sprookje gebeuren er nare dingen. Er sterven nogal wat personages. Een vrouw en twintig kroppen sla worden met een hamer bewerkt, het konijn wordt aangevallen door een beer en gevangen door vuilnismannen. En net als een prentenboek is het een statisch geheel. Het chagrijnige konijn, neergezet door Daniël van Klaveren, beweegt irritant langzaam over het podium. Waarom draagt hij dan tapdansschoenen? Voor dat ene dansje aan het eind? De kostuums, gebaseerd op tekeningen van Rob Dolaard, zijn mooi. Met als uitschieter de rozenrok van de dappere prinses.

In De Bonts voorstellingen speelt muziek een belangrijke rol. Voor ‘Een konijn’ componeerde Evrim Demirel stukken voor viool, percussie en klarinet. Mooi, maar na 55 minuten zijn we prikkelbaar geworden van die viool. Dat is niet alleen de schuld van de viool, overigens. Een voorstelling zonder tekst kan natuurlijk een goed verhaal hebben. Maar verhaal of samenhang zijn ondergeschikt aan de sferen en beelden. De moraal blijft vaag. Spanning dan? De tragische gebeurtenissen leveren geen suspense op. Humor? De vrouw met het hondje is leuk, net als die potloodventer en de non. Verder viel er weinig te lachen.