Gossie,wat nobel toch van Bos

Hoe anders zou er zijn gereageerd als Bos en Eurlings succesvolle vrouwen waren?

Het duurt vast nog even voordat ook de carrièrevrouw voor haar gezin kan kiezen.

Als er een ‘succesvolle vrouw’ aan tafel zit bij Pauw & Witteman, wordt er altijd gevraagd hoe ze dat toch in hemelsnaam combineert met haar gezinsleven. Wat doet dat er toe, denk ik dan altijd. Het feit dat ze succesvol is, zegt al dat het haar lukt om alles te combineren, lijkt me.

Aan mannen wordt zoiets nooit gevraagd, maar sinds het terugtreden van carrièrepolitici Bos en Eurlings afgelopen week lijken het nu toch echt de mannen te zijn geweest die (blijkbaar) moeite hadden met de combinatie werk-gezin.

‘Ah gossie, wat nobel van ze’, aldus het geluid dat dit weekend alom klonk. De kinderen van Bos hoeven zich niet meer af te vragen wie die man is die op zondag altijd het vlees komt snijden. Hoera. Een voorbeeld voor papa’s met drukke banen en een stap vooruit in de emancipatie. ‘Stoer!’, zo klinkt het op fora. ‘Als je voor je gezin kiest ben je een echte vent’, klonk het bij RTL Boulevard.

Hoe anders zou het zijn als Wouter Bos een vrouw was geweest. Stel je maar eens voor. Wat als niet Wouter Bos maar Femke Halsema de handdoek in de ring had gegooid? Wat als zij had aangekondigd dat haar kinderen zich afvroegen wie toch die vrouw was die elke zondag de afhaalsushi op tafel zette en dat ze daarom uit de politiek stapte? Dan was het land waarschijnlijk te klein geweest. Dan zou er van alle kanten worden gezegd dat er geen stap vooruit, maar een stap terug zou zijn gezet.

En dat is jammer. Want stappen vooruit in de vrouwenemancipatie bereik je niet door met alle vrouwen tegelijk tachtig uur per week te gaan werken. Daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om keuzevrijheid. Die keuze kan inhouden: een baan van tachtig uur per week. Maar die keuze kan ook zijn: al dan niet tijdelijk de carrière laten voor wat zij is en tijd besteden aan je gezin.

Mannen lijken de traditionele rolverdeling inmiddels goed van zich af te kunnen schudden en dat is natuurlijk alleen maar positief. Maar het zal nog even duren voordat ook een succesvolle vrouw kan aankondigen haar carrière al dan niet tijdelijk op een laag pitje te zetten, zonder dat ze daarbij wordt gezien als iemand die capituleert voor het gezin.

Veel mensen zouden dit streven ondankbaar vinden. Hebben feministen daar nou zo hard voor gestreden? Dat een getalenteerde vrouw nu gewoon thuis kan gaan zitten? Het antwoord is ja. Dat is nou precies waar ze zo hard voor hebben gestreden. Voor een samenleving waarin het allebei kan en waarin de vrouw die keuze zelf en onbevooroordeeld kan maken. Want een vrouw die voor haar gezin kiest, is net zo stoer.

Elsbeth Witt is redacteur, schrijver en vertaler

Wil je reageren op deze discussie of je opinie over een ander thema presenteren? Opiniestukken en brieven kun je sturen naar opinext@nrc.nl