Meer liefde voor rottweiler dan voor man

Nog tot zondag vieren de Britten Crufts, het vierdaagse feest van de hond in Birmingham. Want in veel Britse huishoudens is de hond de echte heer of dame des huizes.

In een adembenemend tempo werkt een bordercollie, begeleid door zijn bazin, het hindernisparcours af op de befaamde jaarlijkse hondenshow van Crufts. Winnen doet hij niet, maar de presentator verzoekt het publiek op de tribunes desondanks om applaus: „Dames en heren, deze hond is stokdoof.” Een enthousiast geklap klinkt, want de Britten steunen graag een underdog, of die het nu hoort of niet.

Crufts is in meer opzichten een hoogst Brits fenomeen. Nergens komt de innige Britse dierenliefde massaler tot uiting dan hier. Vele tienduizenden bezoekers vergapen zich in de enorme tentoonstellingsruimte naast het vliegveld van Birmingham vier dagen lang aan zo’n 28.000 rashonden. Van de grootste Deense doggen tot de kleinste schoothondjes, van de vreemdst gecoiffeerde poedels tot de ruigste herdershonden.

In veel Britse woningen is de echte heer of dame des huizes geen mens maar een hond, die op koninklijke wijze wordt behandeld. Niet voor niets is de hoofdsponsor van Crufts een grote zaak voor sofa’s, een geliefd meubelstuk bij hond en eigenaar. Sommige sociologen beweren dat Britten meer om hun huisdieren geven dan om hun medemens, die ze bij voorkeur op enige afstand houden.

De bezoeker van Crufts, volgens de organisatoren de grootste hondenshow ter wereld, hoeft niet lang te zoeken naar bevestiging van deze stelling. „Ik houd meer van mijn beide rottweilers dan van mijn man”, lacht Ann Miles, een oudere dame. „Ze zijn altijd zo lief, ook voor mijn kleinkinderen.” De tweejarige Marley, haar oogappel met wie ze deelneemt aan de schoonheidswedstrijd voor rottweilers, laat vanuit zijn kooi zijn tanden zien. Vanuit een belendende kooi, die met een deken is bedekt, klinkt furieus geblaf.

Voor de zekerheid heeft Miles toch een verzekering afgesloten. Je weet nooit of een van haar lievelingen niet eens ontspoort. Als het aan de Britse regering ligt, zo maakte het ministerie van Binnenlandse Zaken begin deze week bekend, worden alle Britse hondenbezitters zelfs verplicht hun hond te verzekeren. Wekelijks moeten zo’n honderd Britten naar het ziekenhuis na contact met een hond.

De meeste hondeneigenaars op Crufts, onder wie talrijke gepensioneerden, menen dat het voorstel van de regering weinig zal uitmaken. „De goede hondeneigenaars hebben toch al een verzekering afgesloten”, zegt Margaret Challans, wier bordercollie Glue nog nahijgt van deelname aan een hondenestafette. „Juist degenen die dat niet doen hebben vaak de gevaarlijkste honden. En hoe speur je die op?”

De Britse liefde voor honden blijft groeien. Exacte cijfers ontbreken – er is geen hondenbelasting in Groot-Brittannië – maar fabrikanten van hondenvoer houden het er op dat hun aantal de afgelopen twintig jaar is gegroeid van 6,4 miljoen tot 10,5 miljoen.

Niet dat de liefde van al die hondeneigenaars altijd even lang beklijft. Elk jaar weer belanden er duizenden honden op straat. Voor velen worden snel weer nieuwe eigenaars gevonden. Challans kwam op die manier een paar jaar geleden aan Glue in de stad Northampton. „Hij was er slecht aan toe maar toen hij mij aankeek, dacht ik: jij bent mijn hond”, aldus Challans, achter in de zestig. „Anders zou hij zijn afgemaakt.”

Redden sommige Britten honden, soms is het andersom. Op Crufts loopt ook Treo rond, een negen jaar oude zwarte labrador. Treo is uitgegroeid tot een nationale beroemdheid omdat hij in Afghanistan herhaaldelijk explosieven wist op te sporen voor die tot ontploffing kwamen. Daarmee redde hij de levens van talrijke Britse militairen. Vorige maand kreeg hij voor zijn speurwerk in het Imperial War Museum in Londen de Dickin-medaille uitgereikt, het equivalent voor dieren van het Victoria-kruis voor militairen.

Terwijl de held in een gele bal bijt, legt zijn baas, sergeant Dave Heyhoe, uit dat het in zijn professionele verhouding met Treo bovenal gaat om wederzijds vertrouwen. „Als ik hem zeg dat hij ergens heen moet lopen, moet ik er van op aan kunnen dat hij dat ook werkelijk doet. Treo heeft dat vertrouwen nooit beschaamd.” Veelzeggend is ook dat geen enkele van de honden die in Afghanistan zijn ingezet of hun militaire bazen zijn gesneuveld.

Is de gezondheid van Treo onomstreden, dat geldt niet voor alle honden op Crufts. De omroep BBC weigerde vorig jaar nog langer uitzendingen over het evenement te verzorgen omdat er honden waren te zien die door inteelt ernstig zouden zijn verzwakt. Dit alles om bepaalde menselijke liefhebbers te behagen. Sommige boxers zouden daardoor echter last hebben gekregen van epilepsie, terwijl enkele mopshonden niet goed meer konden ademhalen. De organisatie koos dit jaar voor een kleine commerciële omroep als tv-partner.

Critici menen dat Crufts de bakens meer moet verzetten, het accent moet leggen op hondenwelzijn. „De nadruk ligt nog te zeer op de uiterlijke verschijning”, stelt Helen Coen van de RSPCA, de Britse dierenbescherming. „De aandacht zou in de eerste plaats moeten uitgaan naar de fysieke en mentale gezondheid van de honden.”

De Kennel Club verscherpte geschrokken de regels. Bovendien verzocht ze professor Patrick Bateson, voorzitter van het Zoölogisch Genootschap in Londen, om een rapport met suggesties voor verbeteringen. Hij stelde onder meer voor de Kennel Club na 137 jaar de regelgeving over de hondenfokkerij uit handen te nemen. De Kennel Club heeft de suggestie nog niet omarmd.