Lui oor na een verkoudheid of oorontsteking

Kinderen die geregeld een ontstoken oor hebben, kunnen een lui oor krijgen. Dat is een vorm van gehoorverlies waarbij beide oren kunnen horen, maar de hersenen de prikkels uit één oor niet meer goed verwerken. Dat staat vandaag in Neuron.

Het kan beginnen met een verkoudheid of een middenoorontsteking. Dan kan zich vocht ophopen achter het trommelvlies: een slijmoor of lijmoor. Naar schatting heeft 40 procent van de tweejarigen en 80 procent van de kleuters wel eens een slijmoor gehad. Het kind voelt er weinig van, maar hoort wel weken tot maanden slecht. Jonge kinderen die geregeld een slijmoor hebben, kunnen gehoorproblemen krijgen en daardoor ook een taal- en spraakachterstand oplopen.

Amerikaanse wetenschappers onderzochten hoe zulke gehoorprobleem ontstaan. Ze namen ratten van een paar weken oud en volwassen ratten. Bij alle dieren naaiden ze één oor dicht. Ruim twee maanden later maakten ze de oren weer open, lichtten de schedels van de beestjes en maten met elektroden hoe de hersenen reageerden op geluiden.

Het bleek dat de hersenen compenseren voor het slechte oor. De taken van neuronen in de gehoorschors, het hersenengebied waar geluid wordt verwerkt, worden herverdeeld. De gehoorschors wordt daardoor extra gevoelig voor prikkels uit het oor dat goed hoort en minder gevoelig voor informatie uit het oor dat slecht hoort. Gevolg was dat de hersenen de toonhoogtes van geluid uit het slechte oor niet meer goed konden vaststellen. Ook de integratie van informatie uit beide oren verslechterde. Dat hebben dieren nodig om te bepalen waar een geluid vandaan komt. De onderzoekers noemen al deze symptomen samen een lui oor, omdat het lijkt op een lui oog: beide ogen kunnen zien, maar de hersenen verwerken de prikkels uit één oog slecht.

Een lui oor ontstond alleen als het oor op jonge leeftijd dichtgenaaid werd. Volwassen ratten met één dicht oor kregen geen lui oor.

De onderzoekers denken dat een lui oor kan herstellen met geluidstraining.