Geen soepele hits, wel uitschieters

cd pop

Gorillaz:

Plastic Beach ***

Het is een trend die niet helemaal tevreden stemt: zoveel mogelijk verschillende zangers/zangeressen en muzikanten op je nieuwe cd uitnodigen. Pluspunt is dat veel mensen geïnteresseerd raken (‘Hoe zou het uitpakken: Lou Reed samen met Gorillaz’), maar vaak ontstaat er een revue-sfeer waarin de eigenheid van een band moeizaam overeind blijft. Dat gebeurde onlangs bij Heligoland van Massive Attack, en nu ook op het langverwachte (de vorige cd, Demon Days, was uit 2005) Plastic Beach van Gorillaz.

Van Mick Jones en Paul Simonon (ooit van The Clash) tot soulzanger Bobby Womack; van rappers Snoop Dogg en Mos Def tot voormalige punkheld Mark E. Smith, een Arabisch orkest en een fanfare – ze leveren stuk voor stuk hun bijdrage.

Op Plastic Beach staan geen soepele ‘hits’ maar wel een paar uitschieters: zoals ‘Empire Ants’ dat opent met de schutterige jongenszang van voorman Damon Albarn, en halverwege overgaat in een symfonie van elektronische welvingen waarin damesstemmen jubelen. De stijl van Gorillaz, met zijn loom verende basgitaren, cartoonachtige stemmen en grillig waaierende keyboardklanken, blijft aantrekkelijk. Helaas is Plastic Beach (de combinatie Gorillaz/Lou Reed valt tegen) als geheel te zwaar beladen.