Niet wéér die hoofddoekjes!

De Nederlandse hoofddoekjesgekte zaait vooral verwarring.

Zelfs op een seculier vrouwenfestival gaat de aandacht uit naar het lapje.

De openingsact zaterdag van het festival van vrouwenbeweging Women Inc. naar aanleiding van Internationale Vrouwendag trekt een volle zaal in de Westergasfabriek in Amsterdam. Op smalle houten banken zitten vrouwen in alle denkbare maten en kleuren.

Tussen kroeshaar, blonde lokken en vrouwen die net als zij een hoofddoek dragen, zit ook Ghada Abdelaal uit Egypte, vriendin, blogster en spreekster op het festival. Ze is voor het eerst in Nederland en voelt zich op haar gemak tussen zoveel bedekte hoofden, al ontsnapt haar een kreet van verbazing wanneer vijf of zes moslima’s op het podium verschijnen met zelf geknutselde posters waarop Allah, een koran en een moskee figureren. De kunststukjes zijn vervaardigd in multiculticentrum De Koffiepot in Den Haag.

Leuk, maar wat doet religieuze huisvlijt op een werelds vrouwenfestival? Alsof dat nog niet genoeg is verschijnt een Nederlands paspoort van reuzenformaat op het toneel. Ernaast een identiteitsbewijs in Arabisch schrift. Op de plek van de pasfoto’s is een gat uitgesneden en, u raadt het al, daarachter hipt een gehoofddoekt meisje lenig heen en weer. Van het ene luikje naar het andere. Het ergst van al is het applaus. Slechts één vrouw durft boe te roepen en helaas ben ik dat niet.

Het infantiele gedoe op het podium blijft knagen omdat het symptomatisch is voor de fixatie op de islam in ons land. Nee, ik ben geen moslimhater. Een groot deel van mijn tijd woon ik in de Arabische wereld en bericht ik over het leven ter plaatse. Maar eenmaal terug in Nederland mag ik het graag eens ergens anders over hebben. Er wonen hier tenslotte mensen van allerlei slag en ook in de rest van de wereld gebeurt genoeg om je druk over te maken. Helaas blijven Nederlandse politici en media zich vastbijten in hoofddoekjes en de islam. De fixatie brengt zelfs goed bedoelende burgers in de war. Hoe verklaar je anders dat sommige Nederlanders op 3 maart uit ‘solidariteit’ met een hoofddoekje op gingen stemmen. De doekjesgekte drong zelfs door tot het seculiere Women Inc.-festival, waar je kleurige hoofddoeken kon omdoen om te ervaren hoe geinig en onschuldig zo’n lapje eigenlijk is.

Moslima’s met religieuze posters horen net zo min op Women Inc. als katholieke vrouwen met hosties of hare-krisjnafans met tamboerijnen. Religie is een individuele zaak en het is beledigend om vrouwen te reduceren tot een geloof. In Soedan of Egypte verwacht niemand van mij dat ik een hoofddoek draag, vast tijdens de ramadan of meega naar de moskee. Waarom zou dat in Nederland wel moeten? En nu ik toch bezig ben, waarom transformeren de dames van Women Inc. in kleuterjuffen zodra ze met vrouwen werken die niet in Nederland zijn geboren? De acts met het reuzenpaspoort en de posters van de Koffiepot-dames waren van een bedroevend laag niveau. Zo ook het wereldvrouwenkoor dat werd geleid door Astrid Seriese. Goed bedoeld, die zingende en hupsende dames, maar tenenkrommend. De opening deed denken aan een sketch van Kees van Kooten, waarbij een Turkse meneer uitstekend Nederlands spreekt tegen een autochtone groenteboer die volhardt in brabbeltaal.

Op de hurken zitten en teruggrijpen naar bestaande tradities helpt ons geen zier verder. De jaren zestig zijn echt voorbij. Een vrouw met een kleurtje en een blackberry, dat is een goed boegbeeld voor de vrouwenrechten in het Midden-Oosten. Zo iemand als de Egyptische Ghada Abdelaal, die later die dag werd geïnterviewd. Zij gebruikt haar vileine pen en Facebook om invloed uit te oefenen en bereikt daarmee miljoenen vrouwen. Dat zij tot Allah bidt en een hoofddoek draagt, houdt zij voor zichzelf.

Arita Baaijens is schrijfster en fotograaf. Zij publiceerde diverse boeken over Egypte en Soedan.