Hoe driedimensionaal hij ook is

Ik zal het bekennen, al loop ik het risico dat iedereen mij zal beschouwen als een hopeloos ouderwets persoon: ik kijk films altijd in twee dimensies. Volstrekt belachelijk natuurlijk, want een beetje film komt tegenwoordig uit in 3D, en een beetje filmganger ziet hem ook in 3D.

Toen zelfs mijn vierenzeventigjarige vader naar 3D-films bleek te gaan (Avatar, nota bene), vond ik het tijd om dat ook eens te doen. Het werd de 3D-Alice in Wonderland.

Er was me verteld dat je bij zo’n film een schoon brilletje krijgt, verpakt in plastic. Dat had me gerustgesteld, want ik kan me onmogelijk in een film verliezen, hoe driedimensionaal hij ook is, als ik constant zit te denken aan het neusvet en oorsmeer van de vorige kijker. Maar ik kreeg geen nieuw brilletje. Ik kreeg een gebruikte bril, met oorsmeer en neusvet er nog aan, en een doekje om hem zelf schoon te maken.

Tijdens de film zette ik de bril vaak op en af. Ik vond de kleuren mooier zonder bril, en bij sommige scènes zag ik het verschil tussen 2D en 3D helemaal niet. Maar misschien waren mijn hersens in de war geraakt door al het op- en afzetten.

En mijn hersens waren al zo in de war door het psychedelische verhaal van Alice in Wonderland.

Alice in Wonderland leek erg op Wie is de mol? De hoofdrolspelers moesten allerlei opdrachten uitvoeren, en die schenen allemaal van enorm belang te zijn, maar echt begrijpen deed ik het niet.

Alice reed op iets wat een Baseleet heette, en dan moest ze met Kler de Kling de Wauwelwok doden. Geloof ik. Het kan ook dat ze op de Wauwelwok reed, en dat de Baseleet dood moest.

Ondertussen sprong Johnny Depp manisch rond met een hoge hoed op, terwijl hij riep: „Wat is het verschil tussen een raaf en een schrijftafel?” Ik vroeg me af wanneer ik Johnny Depp voor het laatst in iets had gezien waarin hij níét een manische excentriekeling met een hoge hoed speelde. Heel lang geleden, in 21 Jump Street, denk ik.

De bril begon alsmaar zwaarder op mijn neusbrug te duwen, zodat ik hem tegen het eind van de film, toen de Wauwelwok eindelijk onthoofd was, half omhoog moest houden om niet te veel pijn te lijden.

En zo kwam ik op een nieuwe wijsheid: ik zie liever een goede film in 2D, dan een slechte film in 3D.

Aaf Brandt Corstius

Lees eerdere columns van Aaf op nrcnext.nl/Aaf