Misbruik een kleine zwarte bladzijde?

Peter van Koppen (Opinie & Debat, 6 maart) maakt vanuit juridisch perspectief een terecht punt dat iedere claim op het gebied van seksueel misbruik door priesters nauwgezet onderzocht moet worden. Ondanks alle maatschappelijke verontwaardiging geldt ook in deze situatie dat het recht hoort te zegevieren. Waar Van Koppen de plank echter volledig misslaat, is in zijn pleidooi dat we hier te maken hebben met ‘vele kleine zwarte bladzijdes’ uit de geschiedenis van de Kerk. Als het wereldwijde en eeuwenlange seksueel misbruik van kinderen door priesters wordt afgedaan als kleine zwarte bladzijdes, dan is er in maatschappelijk en moreel opzicht sprake van dwaling.

Juist voor de vertegenwoordigers van maatschappelijke instanties zoals de Kerk is iedere vorm van misbruik een grote zwarte bladzijde. Omdat we te maken hebben met een instantie die zichzelf eerst aan het grote publiek verkocht heeft met het argument dat de Kerk de enige is die goed voor de ziel en zaligheid van de mens en haar kinderen kan en zal zorgen. Dan is strafvermeerdering op zijn plaats als uitgerekend deze mensen onze kinderen misbruiken. Van Koppens sympathie voor de Kerk is dan ook schokkend. Want inmiddels leest het boek van de Kerk toch van grote zwarte bladzijde naar grote zwarte bladzijde? Denk aan heksenvervolgingen of de stilzwijgende steun aan het nazisme tijdens de Tweede Wereldoorlog. Opvallend genoeg is de Kerk zich zelf maar al te goed bewust van de schade die het de maatschappij toebrengt, zo lezen we in het openingsartikel van NRC Handelsblad op dezelfde datum. De Wiedergutmachung werd belegd bij verzekeraar Aegon. Hoe cynisch is het dat uitgerekend God in deze tijden een verzekeraar nodig heeft?

Marjolijn van Oordt

Amsterdam