De lezer schrijft over Wilders en Srebrenica

Met grote verbazing zag ik dat u twee dagen voor de verkiezingen een portret publiceert van twee figuren uit de staf van Wilders. NRC Handelsblad weet heel goed dat het programma van deze heren in een aantal opzichten strijdig met de rechtsstaat is en racistische elementen kent. Door deze figuren op zo’n prominente datum een wel zeer prominente plaats te geven, verleent u hun een legitimatie, die als een stemadvies zou kunnen worden opgevat.

Er gaat van het stuk een positieve werking uit: gewone jongens zoals er zovelen zijn. Die kunnen toch niet van die slechte ideeën hebben. Vier jaar geleden heeft u iets dergelijks gedaan. Het was toen Wilders zelf die steeds maar, met foto, in het beeld werd gebracht. Blijkbaar heeft NRC Handelsblad veel abonnees die sympathisant van Wilders zijn. Ik ben van deze propaganda niet gediend!

P.Monnier

Berkel en Rodenrijs

Vele lezers zouden het dunkt me op prijs stellen als uw krant eindelijk eens duidelijkheid verschafte over het werkelijke aantal slachtoffers na de verovering van Srebrenica. De ernst van de misdaad hangt uiteraard niet af van het exacte aantal slachtoffers, maar gezien de Nederlandse betrokkenheid bij de gebeurtenissen hebben de lezers recht op de cijfers. Wat zien we echter in NRC Handelsblad gebeuren? 29-08-2008: „net na het bloedbad in Srebrenica waarbij 8000 moslims door Bosnische Serviërs waren vermoord”. 23-10-2009: „aangeklaagd voor de genocide op zevenduizend moslims”. Het aantal is om een of andere duistere reden teruggeschroefd naar de 7000 die de Nederlandse overheid kennelijk liever hanteerde. Maar wat zegt de aanklacht van 19 oktober 2009 die nota bene van de aanvankelijk ten laste gelegde feiten een groot aantal heeft geschrapt? 9.210 mensen, als men de feiten in Aanhangsel E netjes bij elkaar optelt. Aanhangsel E gaat uitsluitend over juli 1995, Srebrenica en Potocari. Het verschil is dusdanig groot, dat er geen sprake van een ‘telfoutje’ kan zijn.

Drs. J. Nijhof

Berlijn

De krant antwoordt

We hebben de PVV-politici De Roon en Fritsma geportretteerd uit journalistieke overwegingen. De PVV is een betrekkelijk nieuwe partij die voor het eerst in twee gemeenten deelnam aan de gemeenteraadsverkiezingen en die bij de Europese verkiezingen als een na grootste van Nederland uit de bus kwam. De verwachting – inmiddels juist gebleken – was dat deze partij, die er omstreden standpunten op nahoudt, veel stemmen zou halen in Almere en Den Haag.

De reden om De Roon en Fritsma begin deze week te profileren was dat ze wegens de gemeenteraadsverkiezingen veel in het nieuws zouden zijn. Hun meningen werden niet klakkeloos geplaatst, hun persoonlijkheden werden in context geplaatst. Het lijkt me een onderschatting van onze lezers om aan te nemen dat zij zo’n profiel, met tal van kritische elementen, als een verkapt stemadvies zien.

Bij de verdeling van de aandacht over de verschillende partijen en plaatsen in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen zijn we telkens uitgegaan van de vraag: hoe journalistiek relevant is dit verhaal? Zo hadden we onlangs ook een profiel van PvdA-wethouder Marco Florijn te Leeuwarden.

De lezer heeft gelijk: de aanklacht tegen Radovan Karadzic is een paar keer aangepast. De aanklagers van het Joegoslavië-tribunaal willen een zo vlot mogelijk proces en dat betekent dat ze moeilijk te bewijzen en dus controversiële onderdelen van de eerste aanklacht hebben geschrapt. Dat verklaart de verschillen in het genoemde aantal doden tijdens en na de verovering van Srebrenica.

Volgens de meest recente aanklacht, van 27 februari 2009, zijn 9.210 mensen omgekomen. Dat aantal is als gevolg van onderzoek in (nieuw gevonden) massagraven en identificatie van slachtoffers in de afgelopen jaren enkele malen bijgesteld – en dat kan nog vaker gebeuren.